กำลังรายงานข่าวสารที่ได้รับจากเครื่องมือสื่อสารซ้ำอีกครั้ง สีหน้าขมขื่นอย่างยิ่งเส้าผิงเกอตกตะลึง ใบหน้าที่เคยดูเหนื่อยล้าพลันตื่นขึ้นมา “แล้วจั่วชิงล่ะ?”“ผู้บัญชาการจั่วก็หายไปด้วย”เส้าผิงเกอขมวดคิ้วเล็กน้อย “แล้วทำไมนายถึงรีบมาหาฉัน……”“ก่อนออกรบ ผู้บัญชาการจั่วได้ทิ้งรายชื่อสืบทอดตำแหน่งไว้ ตอนนี้ คุณคือผู้บัญชาการใหญ่ชั่วคราวของหน่วยพิทักษ์ราตรี เลขาหมิ่นขอให้คุณออกเดินทางไปที่ด่านเฉินหนานเพื่อควบคุมสถานการณ์”“ฉัน?”เส้าผิงเกอเบิกตากว้าง กล่าวด้วยความสงสัย “ไม่น่าจะใช่……ทำไมถึงเป็นฉันล่ะ?”หลังจากนั้นเขาดูเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ จึงจมอยู่ในความเงียบ แล้วถอนหายใจอย่างไร้ทางออก“ฉันเข้าใจแล้ว……ส่งข้อความกลับไปทางนั้น ฉันจะย้าย ‘ตาข่ายฝัน’ แล้วจะออกเดินทาง น่าจะถึงพรุ่งนี้”“ครับ”……หมอกเทือกเขาโอลิมปัสภายใต้เมฆดำสนิท เงาสีทองหกปีกพุ่งทะลวงความว่างเปล่า ปรากฏตัวขึ้นเหนือผิวมหาสมุทรที่กำลังปั่นป่วนมิคาเอลก้มหน้ามองเทือกเขาที่ตระหง่านอยู่ไกลออกไป และอาณาจักรเทพอันยิ่งใหญ่ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางเขาดวงตาสีทองเบิกกว้างเล็กน้อย เมื่อเขาก้าวออกไปข้างหน้า พลังศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงกลัวก็ทับถมทั่วทั้งอาณาจักรเทพในพริบตา!“ซุส ออกมาพบข้า”เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่กลับกลบเสียงฟ้าร้องที่ดังก้อง ได้ยินไปทั่วทุกมุมของโอลิมปัสซุสที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่บนบัลลังก์ทองคำก็ลืมตาขึ้น มองไปที่ร่างสีทองที่ขอบฟ้
