ชายแดนต้าเซี่ย“นี่มันอะไรกัน……”เฉาเยวียนยืนอยู่หน้าช่องว่างสีดำสนิท ขมวดคิ้วแน่น เขาลองยื่นมือไปสัมผัส แต่กลับทะลุผ่านราวกับไม่มีอะไรอยู่“ที่นี่ไม่มีอะไรเลย” อันชิงอวี๋กล่าว ดวงตาฉายแววท้อแท้ เขาส่ายหน้า “มีบางสิ่งกลืนกินทุกอย่างที่มีอยู่ที่นี่ไปหมด รวมถึงแสงสว่างและอากาศ ดังนั้น ในสายตาของพวกเรา มันจึงเป็น ‘ความว่างเปล่า’ อย่างสมบูรณ์”“แล้วชีเยี่ยกับคนอื่นๆ ล่ะ?”“……ไม่รู้” อันชิงอวี๋ตอบตามตรงแม้แต่ [ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว] ของเขาก็ไม่สามารถวิเคราะห์ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ตอนที่ฟองอากาศแตกอันชิงอวี๋ยื่นมือออกไป ค่อยๆ สอดเข้าไปในความว่างเปล่านั้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย… ไม่รู้ทำไม เขาถึงคุ้นเคยกับกลิ่นอายบางอย่างจากที่นั่นวูม!เสียงคำรามต่ำดังมาจากท้องฟ้า เงาขนาดมหึมาของสรวงสวรรค์พุ่งทะลวงหมอกหนาลอยอยู่เหนือนภา ทุกคนรู้สึกเพียงแค่ตาพร่าไปชั่วขณะ จู่ๆ ก็มีนักพรตปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขาหยวนสื่อเทียนจุนจ้องมองช่องว่างสีดำสนิทนั้น ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเขาเคาะนิ้วเบาๆ ราวกับกำลังคำนวณบางอย่าง จากนั้นความโกรธก็ผุดขึ้นบนใบหน้า“ซุส……”“ขอคารวะหยวนสื่อเทียนจุน” อันชิงอวี๋และคนอื่นๆ เห็นนักพรตผู้นี้ก็รีบคำนับอย่างนอบน้อมทันทีหยวนสื่อเทียนจุน?เมื่อได้ยินชื่อนี้ หงอิง เวินฉีโม่ และมอลลี่ต่างรู้สึกสะท้านในใจ พลันคำนับตามไปด้วยหยวนสื่อเทียนจุนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า “เกิดอะไรขึ้นที่นี่กั
