“โดยสรุป ‘อัตตาที่แท้จริง’ ของวัฏสงสารไม่เหมือนกับวัฏสงสารหกภพ และยังมีเรื่องมหัศจรรย์อีกมากมายแม้แต่ข้าก็เคยได้ยินมาบางส่วนเท่านั้น” นาจากล่าวพลางถอนหายใจ “มีเพียงหลิงเป่าเทียนจุนเท่านั้นที่สามารถสร้างวิธีการที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ได้”“ไป๋หลี่พั่งพั่ง คือหนึ่งในวัฏสงสารหลายพันปีของหลิงเป่าเทียนจุน?” หลินชีเยี่ยตกตะลึงอยู่นาน กว่าจะตอบสนอง “ถ้าหลิงเป่าเทียนจุนกลับมาแล้ว ไป๋หลี่พั่งพั่งยังคงอยู่หรือเปล่า?”“ในทางทฤษฎีแล้ว เขายังคงอยู่ เพราะในวัฏสงสารหลายพันปีนี้ ความทรงจำในแต่ละชาติจะถูกหลอมรวมเข้ากับผลแห่งเต๋าของเทียนจุน เขาจดจำทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในแต่ละชาติ ซึ่งรวมถึงเด็กอ้วนคนนั้นด้วย……แต่ถ้าเจ้าอยากถามว่าหลิงเป่าเทียนจุนยังคงเป็นไป๋หลี่พั่งพั่งหรือไม่ คำตอบอาจทำให้เจ้าผิดหวัง”นาจาส่ายหน้า “ความทรงจำของไป๋หลี่พั่งพั่ง สำหรับวัฏสงสารหลายพันปีของเทียนจุนก็เหมือนเม็ดทรายในมหาสมุทร ในวัฏสงสารนับพันนับหมื่น เขามีบุคลิกและประสบการณ์นับไม่ถ้วน หากบุคลิกและประสบการณ์เหล่านี้กลายเป็นหลิงเป่าเทียนจุน……เช่นนั้นทุกอย่างก็คงจะยุ่งเหยิงไปหมด อัตตาที่แท้จริงก็คือหลิงเป่าเทียนจุนเท่านั้นที่เป็น‘ความจริง’ ส่วนอื่นๆ ก็เป็นเพียงเมฆที่ลอยผ่านไป”เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย หลินชีเยี่ยราวกับถูกฟ้าผ่า!นั่นหมายความว่า… ไป๋หลี่พั่งพั่งหายไปจากโลกนี้อย่างสิ้นเชิงแล้ว?เขามองไปยังร่างนักพรตที่ถือคทาหรูอี้ กำลังสู้
