อันชิงอวี๋ดูเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติของอีกฝ่ายเช่นกัน หลังจากลังเลครู่หนึ่ง ดวงตาก็เจือด้วยประกายสีเทา ต้องการจะตรวจสอบว่าร่างกายของไป๋หลี่พั่งพั่งมีปัญหาหรือไม่แต่พอสายตาเพิ่งจะทอดมองไปที่ไป๋หลี่พั่งพั่ง ก็ราวกับถูกเข็มทิ่มแทง เขารีบหลับตาลงทันที น้ำตาสีเลือดสองสายไหลออกมาจากหางตา……อันชิงอวี๋ปิดตาทั้งสองข้าง สีหน้าตกตะลึงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!“นาย……!” เขาเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อแม้จะเป็นเพียงชั่วขณะ แต่เขาก็เห็นสถานะของไป๋หลี่พั่งพั่ง……และเห็นเงาอันยิ่งใหญ่ของวิถีแห่งความเป็นหนึ่งที่อยู่เบื้องหลัง!“ขอโทษนะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มอย่างรู้สึกผิด “ชิงอวี๋ ช่วยบอกลาชีเยี่ยให้ผมด้วย……หลังจากนี้ พั่งพั่งคงไม่ได้กลับมาอีกแล้ว”“นายพูดอะไรของนาย?” เฉาเยวียนเอ่ยถามอย่างงุนงง “นายจะไปไหน?”“……ไปยังที่ที่ผมควรไป”ไป๋หลี่พั่งพั่งหันหลัง เผชิญหน้ากับท้องฟ้าสีแดงเพลิง ก่อนจะก้าวออกไป!เกร๊ง!!!ในชั่วขณะที่ก้าวออกไป เสียงระฆังอันทรงพลังก็ดังขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องหลังของไป๋หลี่พั่งพั่ง ราวกับโซ่ตรวนที่ถูกผนึกมานับพันปีได้แตกสลาย ร่างของใครบางคนที่ดำรงอยู่ทั้งในอดีตและอนาคตซ้อนทับกับเขา……เสียงระฆังนี้แผ่กระจายไปทั่วด่านเฉินหนาน กวาดผ่านสนามรบของเทพเจ้า กวาดผ่านทุกเมืองของต้าเซี่ย พุ่งทะลวงเข้าไปในม่านหมอก ก้องกังวานไปทั่วทั้งฟ้าดิน!ร่างนั้นซ้อนทับกับไป๋หลี่พั่งพั่ง อักขระนับไม่ถ้วนไหลออกมาจากความ
