ลังจากการต่อสู้ของเหล่าเทพจบลง เหล่าเทพแห่งต้าเซี่ยต่างเฝ้าอยู่ที่ชายแดนโดยไม่ได้จากไปไหนหลินชีเยี่ยกวาดสายตามองลงไปด้านล่าง ไม่นานก็พบร่างของวานรโบราณที่นั่งขัดสมาธิอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ในขณะเดียวกันซุนหงอคงก็ดูเหมือนจะรู้สึกถึงการเข้ามาใกล้ของเขา จึงลืมตาขึ้นเล็กน้อย“พี่ลิง” หลินชีเยี่ยลงจอดข้างกาย สายตาจับจ้องที่บาดแผลน่าสยดสยองทั่วร่าง“บาดแผลของคุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”“บาดแผลระดับนี้ยังไม่ถึงตาย” ซุนหงอคงส่ายหน้า “เจ้ามาดูหยางเจี่ยนใช่ไหม?”“อืม……อาการบาดเจ็บของเขาดีขึ้นบ้างไหม?”ซุนหงอคงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนตัว “ตามข้ามา”ซุนหงอคงพาหลินชีเยี่ยลอยขึ้นไปในอากาศ ผ่านแผนที่ภูผาแม่น้ำที่ลอยอยู่กลางอากาศ คลื่นระลอกหนึ่งกระเพื่อม ทั้งสองคนเข้ามาในโลกของหมึกดำโดยตรงพวกเขาผ่านยอดเขาแบนราบลูกหนึ่ง ซุนหงอคงลงจอดที่กลางค่ายกล สายตาจับจ้องร่างที่นอนสลบไม่ได้สติอยู่บนพื้น สีหน้าดูซับซ้อน“อาจิ้น!”เมื่อเห็นบาดแผลที่น่าตกใจบนร่างของหยางเจี่ยน หัวใจของหลินชีเยี่ยก็แทบหยุดเต้นก่อนหน้านี้เขาได้ยินจากปากของคนในด่านเฉินหนานว่าหยางเจี่ยนได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ไม่เคยคิดเลยว่าอาการจะหนักขนาดนี้……หากเป็นเทพเจ้าองค์อื่น บาดแผลเช่นนี้คงตายไปนานแล้วซุนหงอคงพูดอย่างเนิบนาบ “เขาใช้ความตั้งใจของตัวเองประคองลมหายใจสุดท้ายเอาไว้ หลังจากการต่อสู้ครั้งนั้นจบลง จักรพรรดิหยกและพระนางได้มารักษาอาการบาดเจ็บให้เป็
