เฉาเยวียนชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ชนแก้วพลางยิ้มขื่น “การปราบราชันทมิฬยังพอมีความหวัง แต่เรื่องไม่เป็นโสด……เฮ้อ”เฉาเยวียนถอนหายใจแล้วดื่มเหล้าในแก้วจนหมด“อันชิงอวี๋ น้องเจียงเอ่อร์ แก้วนี้ขอดื่มอวยพรพวกนาย” ไป๋หลี่พั่งพั่งยกแก้วเหล้าขึ้นมาอีกครั้ง พูดกับอันชิงอวี๋และเจียงเอ่อร์ว่า “ในเมื่อชีเยี่ยกำลังจะแต่งงานกับเจียหลานแล้ว พวกนายสองคนก็ควรจะเร่งมือกันหน่อย… อันชิงอวี๋น้องเจียงเอ่อร์เป็นผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ นายต้องทะนุถนอมให้ดีนะ อย่าทำอะไรโง่ๆ สร้อยคอ [ปราการหยก] เส้นนี้เป็นหนึ่งในวัตถุต้องห้ามที่ผมชอบที่สุด ขอมอบให้พวกนาย ถือว่าเป็นของขวัญแต่งงานล่วงหน้าจากผมละกัน”ไป๋หลี่พั่งพั่งหยิบสร้อยคอออกมาจากอก ยื่นให้อันชิงอวี๋ อีกฝ่ายชะงักเล็กน้อยแล้วกล่าว “พั่งพั่ง นี่นาย……”“ผมขอดื่มให้หมดก่อน!”ไป๋หลี่พั่งพั่งดื่มเหล้าที่เหลือจนหมด ใบหน้าแดงก่ำ แววตาเริ่มพร่าเลือน“พั่งพั่ง นายเมาแล้ว” เมื่อเห็นดังนั้น หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย เอื้อมมือประคองไป๋หลี่พั่งพั่งที่โงนเงนจวนจะล้ม ก่อนจะพูดกับคนอื่นๆ “พวกนายกินต่อเถอะ ฉันจะพาเขากลับไปพักผ่อน”ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรี ทุกคนมองเงาร่างที่เดินโซเซจากไป เหลือเพียงเสียงน้ำเดือดของหม้อไฟที่ลอยก้องอยู่ในอากาศ……เมื่อเทียบกับจัตุรัสที่คึกคัก บริเวณหอพักดูเงียบเหงากว่ามาก ดวงดาวส่องแสงระยิบระยับบนท้องฟ้าสีดำ ใต้แสงไฟถนนสลัว สองร่างค่อยๆ เดินไปข้างหน้าหลินชี
