อเห็นเซียวเหยียนที่เดินมาจากนอกถนนหลวงอย่างเงียบเชียบ หลายคนก็ตกใจ เฉินเฟิงตกใจจนกระโดดขึ้นมา
เซียวจื่อเซวียนชะงักไป รีบเดินเข้าไปหาอย่างตื่นเต้น เข้าใกล้หน้าอกของเซียวเหยียน กล่าวเสียงต่ำ “พี่เหยียน ท่านสืบทอดวิญญาณแล้วใช่หรือไม่ขอรับ?”
เซียวเหยียนประหลาดใจเล็กน้อย ทันใดนั้นก็นึกถึงสาเหตุขึ้นมา ยิ้มพลางพยักหน้า
สืบทอดวิญญาณรึ สืบทอดไปนานแล้ว
“จริงๆ รึขอรับ?!” เซียวจื่อเซวียนเบิกตากว้าง ตื่นเต้นอย่างยิ่ง
เซียวเหยียนมองความตื่นเต้นในแววตาของเขา ยิ้มพลางตบไหล่ของเขา กล่าว “เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีอะไร พวกท่านกินอิ่มแล้วรึ?”
เซียวจื่อเซวียนคุ้นชินกับความสบายๆ ของเซียวเหยียนไปนานแล้ว เขากลับไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย กล่าวเสียงต่ำอย่างตื่นเต้น “หากท่านย่าใหญ่รู้ว่าท่านสืบทอดวิญญาณแล้ว ต้องดีใจมากแน่ๆ”
“อืม”
เมื่อนึกถึงท่านย่าใหญ่ที่สง่างามท่านนั้น ในใจของเซียวเหยียนก็มีความเคารพอยู่บ้าง หลายปีมานี้มีเพียงท่านย่าใหญ่ที่ปฏิบัติต่อตนเอง สม่ำเสมอมาโดยตลอด
วันเวลาพิสูจน์ใจคน ตอนที่เพิ่งจะมายังไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมของตระกูลใหญ่ในต่างโลกนี้ ตนเองมองใจคนตื้นไป เคยเสียท่า
ตอนนี้อยู่ด้วยกันนานแล้ว ฮู
