่า “ครูฝึกหยวน อาการบาดเจ็บของคุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”“ฉันไม่เป็นไร พักฟื้นสักครึ่งเดือนก็หายแล้ว”“ครูฝึกหยวน แล้วจางเจิ้งถิงกับลู่หู่ล่ะครับ? ผมจำได้ว่าพวกคุณอยู่ด้วยกันนี่” ไป๋หลี่พั่งพั่งมองไปด้านหลังหยวนกังแล้วถามอย่างสงสัย “เรียกพวกเขามากินด้วยกันไหม?”ร่างของหยวนกังสั่นเล็กน้อย หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่น“พวกเขา……ไม่อยู่แล้ว”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ชะงักไป“นอกจากหัวหน้าหน่วยเส้าที่ยังคงดูแลตาข่ายฝันอยู่ทางเหนือแล้ว คนที่มาจากเมืองหลวงตอนนี้เหลือแค่ฉันคนเดียว” หยวนกังถอนหายใจยาว “จางเจิ้งถิง ลู่หู่ หลี่เจิ้งจื้อ……พวกเขาเสียชีวิตในสนามรบ ร่างของพวกเขาเพิ่งถูกส่งขึ้นเครื่องบิน เพื่อนำกลับไปยังฐานทัพหน่วยพิทักษ์ราตรีในเมืองหลวง”ในความคิดของพวกหลินชีเยี่ย ภาพของจางเจิ้งถิงและคนอื่นๆ ผุดขึ้นมา เมื่อไม่นานมานี้ ทั้งสองหน่วยเพิ่งกินข้าวด้วยกันที่เรือนสี่ประสานในเมืองหลวง แม้แต่ช่วงตรุษจีนก็ยังฉลองด้วยกัน……หน่วย 006 แห่งเมืองหลวง ถ้าจะบอกว่าเป็นหน่วยที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหน่วยม่านราตรีมากที่สุด ก็คงไม่เกินจริงแต่ตอนนี้ หน่วยนี้ไม่มีอีกต่อไปแล้วไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นดังนั้น จึงเอ่ยเสียงเบา “ขอโทษครับ……”“ไม่ต้องขอโทษหรอก นี่คือหน้าที่ของพวกเรา” หยวนกังชี้ไปทางหม้อไฟที่กำลังร้อนระอุ “ฉันขอใช้ด้วยนะ?”“แน่นอนครับ”หลินชีเยี่ยไม่รอช้า รีบหยิบเก้าอี้ตัวเล็กมาให้หยวนกังทันท
