ได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองตัวเองอยู่ไป๋หลี่พั่งพั่งมองเงาสะท้อนในกระจก ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ราวกับถูกสายฟ้าฟาด“พั่งพั่ง?”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ที่เดินอยู่ข้างหน้า เห็นไป๋หลี่พั่งพั่งยืนนิ่งอยู่ข้างคนเดียว จึงเดินกลับมา เขามองกระจกแตกที่ไป๋หลี่พั่งพั่งกำลังจับจ้องอยู่ แล้วถามอย่างสงสัย “นายมองอะไรอยู่?”ไป๋หลี่พั่งพั่งได้สติกลับมา ภาพสะท้อนตรงหน้าก็กลับคืนสู่สภาพเดิม มีภาพไป๋หลี่พั่งพั่งยืนอยู่ในรอยแตก สีหน้าดูซับซ้อน“……ไม่มีอะไรหรอก พวกเราไปกันเถอะ”ไป๋หลี่พั่งพั่งหันหลังเดินตรงไปยังบันไดด้านล่างด่านเฉินหนานในฐานะป้อมปราการระดับ A มีพื้นที่และอาคารภายในที่กว้างขวาง มีเจ้าหน้าที่คอยจัดที่พักให้กับหน่วยพิทักษ์ราตรีและบุคลากรทางทหารที่เพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บ ส่วนใหญ่เป็นห้องส่วนตัว หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆก็รวมอยู่ด้วย“นี่คือที่พักชั่วคราวของพวกคุณ มีทั้งหมดห้าห้อง กรุณาเก็บกุญแจให้ดี” เจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนแจกกุญแจให้ทุกคน จากนั้นอันชิงอวี๋ก็คืนกุญแจกลับไปหนึ่งดอก“พวกเราสองคนอยู่ห้องเดียวกันก็ได้” อันชิงอวี๋ชี้ไปยังเจียงเอ่อร์ที่ลอยอยู่ข้างตัววิญญาณเจียงเอ่อร์แก้มแดงระเรื่อ เบือนหน้าหนีไป“ได้ครับ” เจ้าหน้าที่รับกุญแจคืนแล้วพูดต่อ “แต่ต้องขอโทษด้วย โรงอาหารของด่านเฉินหนานถูกสัตว์ประหลาดที่บุกเข้ามาทำลายจนพังยับเยิน ตอนนี้ไม่สามารถจัดเตรียมอาหารร้อนตามปกติได้ มีแต่อาหารกระป๋องและเน
