ด้สติกลับมา เวินฉีโม่เดินมาข้างกายเธอ แล้วตบบ่าเบาๆ สีหน้าทั้งยินดีและซับซ้อน“ไอ้หนูนี่……ตอนนี้เก่งขึ้นมากเลยนะ”หงอิงปาดน้ำตา ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอนอยู่แล้ว เขาเป็นคนที่มาจากเมืองชางหนานของพวกเรานี่นา!”ด้านหลังของทั้งสอง มอลลี่มองร่างที่ยืนตระหง่านอยู่บนเมฆอย่างเงียบงัน ภาพไท่จี๋ขนาดมหึมาค่อยๆ จางหายไปร่างนั้นก้มมองเธอชั่วขณะ ก่อนจะหันหลังจากไปมอลลี่เม้มริมฝีปากเล็กน้อย…………ในแนวหน้าของสนามรบ จั่วชิงดึงดาบออกจากลำคอของสัตว์เทพตัวหนึ่ง กระโดดลงมา ทรงตัวอยู่บนพื้นอย่างโซเซคลื่นสัตว์เทพที่ไร้ที่สิ้นสุดถาโถมเข้ามาเป็นระลอก ราวกับคลื่นยักษ์ ในสายตาของคนที่อยู่แนวหน้า ดูราวกับว่าท้องฟ้าทั้งหมดถูกฝูงสัตว์กลืนกิน ไม่ว่าจะฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด อีกทั้งจำนวนก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆมือที่จับดาบของจั่วชิงสั่นเล็กน้อย เขากัดฟันแน่น หลบหลีกการโจมตีจากสัตว์เทพสองตัว พลังจิตของเขาเกือบจะหมดสิ้นแล้วตึง ตึง ตึง!เสาเงินขนาดมหึมาหลายต้นพุ่งลงมาจากท้องฟ้า ล้อมรอบสัตว์เทพสองตัวเอาไว้ แสงสายฟ้าสว่างวาบ ร่างสีดำหลายร่างกระโจนลงมาจากยอดเสา ปะทะกับสัตว์เทพทั้งสองตัว[ผู้บัญชาการจั่ว คุณยังโอเคอยู่ไหม?] เสียงของอู๋เหลาโก่วดังออกมาจากเครื่องมือสื่อสาร“ผมไม่เป็นไร” จั่วชิงหายใจเข้าลึกๆอู๋เหลาโก่วมองร่างของจั่วชิงที่เต็มไปด้วยบาดแผล เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก “ผู้บัญชาการจั่ว ผมขอพูดตรงๆ นะ คุณเป็นผู้บัญชาก
