ารย์เฉินถือชาร้อนหนึ่งถ้วยในมือข้างหนึ่ง อีกมือไพล่หลัง พูดเรียบๆ“ดูเหมือนทุกคนจะมากันครบแล้ว……ถึงเวลาให้ฝูงสัตว์พวกนั้นรู้ว่า แม้ไม่มีเทพต้าเซี่ย ต้าเซี่ยก็ไม่ใช่ที่ที่ใครจะมาหาเรื่องได้”ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!เสียงแตรดังมาแต่ไกล เห็นเพียงจักรยานไฟฟ้าที่ยางล้อหน้าแบนแล่นมาอย่างกระท่อนกระแท่นบนพื้นดินที่ขรุขระแตกร้าวหมวกกันน็อกของลู่อู๋เหวยหายไปแล้ว ทั้งตัวเต็มไปด้วยฝุ่นดิน เขาใช้เท้าค้ำจักรยานไฟฟ้าไว้ มองไปรอบๆ“ขอโทษครับ เมื่อกี้โดนสัตว์ประหลาดยักษ์กัดยางแตก……หวังว่าคงไม่มาสายเกินไปนะ?”“ลู่อู๋เหวย รถของเธอควรจะเปลี่ยนคันใหม่ได้แล้วนะ” อาจารย์เฉินชี้ไปที่รถม้าของตัวเอง “ทั้งที่มีล้อสองล้อเหมือนกัน แต่ความเร็วของเธอช้ากว่าฉันมากเลย”ลู่อู๋เหวย “……”ร่างสีทองแปดสายพุ่งลงมาจากท้องฟ้า ครึ่งร่างของเซี่ยซือเหมิงไหม้เกรียมดำ แต่ใต้ผิวหนังกำลังมีเนื้อใหม่ค่อยๆงอกขึ้นมา เสียงของเธอดังขึ้นในช่องสื่อสาร“หน่วยฟีนิกซ์พร้อม!”โฮกกก!!เสียงคำรามของสัตว์ประหลาดก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้า เงาร่างมหึมาราวกับภูเขาน้อยๆ เบียดเสียดกันพุ่งบุกมาทางด่านเฉินหนาน นกสองหัวสิบกว่าตัวบินวนเวียนอยู่เหนือฝูงสัตว์ประหลาด ส่งเสียงแหลมแสบแก้วหูหนึ่งกิโลเมตร แปดร้อยเมตร ห้าร้อยเมตร……ระยะห่างระหว่างพวกมันกับทุกคนลดลงอย่างรวดเร็วคลื่นพลังอันทรงพลังพัดเสื้อคลุมสีแดงเข้มของจั่วชิงปลิวไสว ดวงตาของเขาวาววับ ก่อนจะชักดาบตรงที่เอวออกมาอย
