จนถึงตอนนี้พวกเขาไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะการโต้กลับอย่างสุดกำลังของเหล่าเทพต้าเซี่ยได้……หากสรวงสวรรค์ตัดใจทิ้งคนธรรมดาเหล่านั้นจริงๆ พวกเขาแทบไม่มีโอกาสชนะเลยแต่เดิมพวกเขาคิดว่าด้วยความถือตัวของเหล่าเทพต้าเซี่ย คงไม่มีทางทิ้งสาวกนับล้านๆ ชีวิต นี่จึงเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขากล้าเปิด [ประตูสุญตา] บุกเข้ามาในต้าเซี่ยและการตัดสินใจของเหล่าเทพต้าเซี่ยครั้งนี้ ได้ทำลายแผนการของพวกเขาจนราบคาบ“พูดปากเปล่าว่าจะปกป้องคนธรรมดาเหล่านั้น แต่พอถึงเวลาสำคัญก็เลือกที่จะทิ้งพวกเขาอยู่ดี?” สุริยะเอ่ยเสียงเย็นชา พยายามยั่วยุซีหวังหมู่ “พวกเจ้าเหล่าเทพแห่งสรวงสวรรค์ต้าเซี่ยทำตัวถือดี ที่แท้ก็เป็นแค่เทพจอมปลอมเท่านั้น”“ถ้าพวกเราถือดี ร้อยปีก่อนคงไม่ยอมทำลายตบะของตัวเองแล้วหวนคืนสู่สังสารวัฏ เพื่อปกป้องแผ่นดินต้าเซี่ยไม่ให้ถูกหมอกมืดรุกราน” ซีหวังหมู่ไม่หวั่นไหว กล่าวอย่างสงบ “และนี่ไม่ใช่การทิ้ง……แต่เป็นความไว้วางใจ พวกเราเชื่อมั่นในตัวเอง และเชื่อมั่นในพวกเขา”“พวกเขา? เจ้าหมายถึงฝูงมดปลวกเบื้องล่างนั่นน่ะหรือ?”“คนที่ไร้ค่าและยอมจำนนต่างหากที่เป็นมดปลวก” ซีหวังหมู่ยกมือชี้ไปที่ด่านเฉินหนานเบื้องล่าง “เหตุที่ต้าเซี่ยแข็งแกร่งมิได้อยู่ที่พวกเราเหล่าเทพ……แต่อยู่ที่พวกเขา ผู้ที่เผชิญหน้ากับเทพด้วยร่างกายของมนุษย์ธรรมดา พวกเขาต่างหากที่เป็นรากฐานของต้าเซี่ย”สีหน้าของสุริยะยิ่งดูแย่ลง ดวงอาทิตย์ร้อนแรงดวงหนึ่งลอยข
