ึ้นมาด้านหลังเขา พลังศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมา!“อาณาจักรโอหัง ประชาชนก็โอหัง พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่าตัวเองชนะแล้ว?”สุริยะคำรามเบาๆ แสงจ้าวาบขึ้นรอบกาย ร่างกายกลายเป็นประกายเทพ พริบตาเดียวก็เคลื่อนมาอยู่ตรงหน้าซีหวังหมู่ ลำแสงมหึมาพุ่งทะยานออกมา!ซีหวังหมู่หรี่ตาลง กระจกคุนหลุ่นในมือของเธอเปล่งแสงประหลาด เธอพูดเสียงเรียบว่า“เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าที่สามารถต่อสู้กับข้าได้หนึ่งวัน เป็นเพราะพลังของเจ้าใกล้เคียงกับข้า?”สิ้นเสียง กระจกคุนหลุนในมือของเธอก็หมุนอย่างรวดเร็ว ปกคลุมครึ่งน่านฟ้าในชั่วพริบตา มือขาวดั่งหยกข้างหนึ่งกดลงบนลำแสงสว่างจ้านั้นอย่างแรง สามารถใช้มือเปล่าต้านมันไว้กลางอากาศได้!พลังศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงกลัวไหลผ่านปลายนิ้วของซีหวังหมู่ ทิ้งรอยไหม้ดำเป็นทางไว้……แต่ก็เพียงเท่านั้นสุริยะเห็นภาพนั้น ม่านตาก็หดเล็กลง!โครม!กระจกคุนหลุนบนท้องฟ้าร่วงลงอย่างรวดเร็ว บดขยี้ดวงอาทิตย์ร้อนแรงด้านหลังสุริยะจนแหลกละเอียด เขาครางออกมาเบาๆ ร่างกระเด็นถอยหลังเลือดซึมออกมาจากทวารทั้งเจ็ด เขากัดฟันกรอด กำลังจะขยับตัวทำอะไรบางอย่าง แต่กลับรู้สึกว่าภาพตรงหน้าพร่าเลือน ร่างงดงามในอาภรณ์ยาวลายม่วงประดับทองก้าวออกมาจากความว่างเปล่าเหนือศีรษะเขา“การต่อสู้วันนี้ ข้ามองทะลุพลังของเจ้ามานานแล้ว หากมิใช่เพราะกังวลว่าพวกนางพญาสัตว์จะกินศพเจ้า……เจ้าก็ตายไปแล้วตั้งแต่ครึ่งวันก่อน”คลื่นพลังเท
