างจนปัญญา “ตั้งแต่ฉันย้ายจากแพทย์สนามมาอยู่ฝ่ายสนับสนุน หลายปีนี้ได้เห็นคนหนุ่มแบบเขามาไม่น้อย ปกติดูร่าเริงสดใส แต่พอถึงเวลาแบบนี้ วัวเก้าตัวก็ฉุดไม่อยู่……คุณอาจจะคิดว่าเขาไปตาย? แต่เขากำลังไปตามหาหน้าที่และเกียรติยศของเขาต่างหาก”นอกจากคนเจ็บที่เดินโซเซจากไปแล้ว ยังมีร่างของคนเจ็บหนักคนอื่นๆ พยายามเดินตามหลังเขาไปอย่างยากลำบาก พวกเขาไม่ได้เป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีทั้งหมด มีทั้งทหารจากต้าเซี่ยและเจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุน ในดวงตาของทุกคนล้วนเปี่ยมด้วยประกายแสงเจ้าหน้าที่พยาบาลอ้าปากค้าง ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ความตกตะลึงทำให้เธอพูดอะไรไม่ออกในตอนนั้นเอง หัวหน้าที่อยู่ด้านหลังเธอก็หันไปค้นหาอะไรบางอย่างในลิ้นชัก สุดท้ายก็หยิบปืนลูกโม่เก่าๆ ออกมา เหน็บเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวที่เปื้อนเลือด แล้วก้าวเดินออกไป“หัวหน้าคะ?! คุณจะไปไหน?” เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนถามแพทย์ทหารผู้สูงวัยที่มีผมขาวแซมเทายิ้มน้อยๆ “แม้ว่าฉันจะแก่แล้ว แต่ตอนหนุ่มๆ ฝีมือยิงปืนของฉันแม่นมากเลยนะ……บางที อาจจะได้ใช้ประโยชน์บ้างก็ได้”“หัวหน้าคะ! หัวหน้า!”ท่ามกลางเสียงร้องอย่างตกตะลึงของบุคลากรทางการแพทย์ แพทย์ทหารผู้สูงวัยหัวเราะร่า ก่อนจะก้าวฉับๆออกจากห้องฉุกเฉินและหายลับไปจากสายตา……
