ตูม!เสียงดังกึกก้องดังมาจากด้านหลัง หน่วยพิทักษ์ราตรีที่กำลังเดินห่างออกไปต่างหยุดชะงัก พลางหันกลับไปมองเงาดำมหึมาที่บดบังท้องฟ้าค่อยๆ ลอยขึ้น มองจากระยะไกลดูเหมือนภูเขา แต่ก็คล้ายเรือ……เศษดินร่วงหล่นลงมาจากขอบของเงาดำ ร่างห้าร่างสวมชุดสีแดงเข้มยืนอยู่ที่ขอบของเงาดำ ราวกับกำลังยุ่งอยู่กับอะไรบางอย่าง“หน่วยม่านราตรีเหรอ?” มีคนถามด้วยความสงสัย “พวกเขากำลังทำอะไรกันน่ะ?”“……ดูไม่ออกเลย”“ทำไมฉันรู้สึกว่าพวกเขากำลังถอนภูเขาทั้งลูกขึ้นมาจากพื้นดินเลยล่ะ?”“นั่นภูเขาเหรอ? ฉันว่ามันดูเหมือนเรือนะ……”“ความคิดของหัวหน้าหลิน พวกเราจะไปคาดเดาได้ยังไง? อย่าคิดมากเลย ทำหน้าที่ของพวกเราให้ดีก็พอ”“……”ท่ามกลางการพูดคุยที่สับสนของทุกคน เงาดำบนท้องฟ้านั้นเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ บินตรงไปทางทิศใต้……ไม่นานหลังจากนั้นโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าหลินชีเยี่ยในเสื้อกาวน์สีขาว นั่งลงบนเก้าอี้โยกกลางลานด้านใน มือทั้งสองนวดหัวตา บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า“ชีเยี่ย?” ที่ระเบียงทางเดินชั้นหนึ่ง หลี่อี้เฟยเดินออกมาพอดี ในมือถือเค้กที่ยังกินไม่หมดครึ่งชิ้น ยืนตะลึงอยู่กับที่“ไม่ใช่ว่านายจะไปรบเหรอ? ทำไมถึงมีเวลากลับมาได้?”หลี่อี้เฟยเดินไปข้างๆ หลินชีเยี่ย มองสำรวจเขาอย่างละเอียด แล้วถามต่อ “สีหน้านายดูไม่ค่อยดีนะ……”“ไม่มีอะไรหรอก แค่ใช้พลังจิตมากไป เลยเหนื่อยนิดหน่อย แค่กลับมาพักสักหน่อย” หลินชีเยี่ยยิ้มอย่างขมขื
