่นมองนาฬิกาบนฝาผนัง “อีกสิบนาที ฉันก็ต้องไปแล้ว”หลี่อี้เฟยตบไหล่เขา พลางปลอบใจ “นายอย่ากดดันตัวเองมากเกินไปนะ ไม่ว่าข้างนอกจะเป็นยังไง แค่นายกลับมาที่โรงพยาบาล ฉันรับรองว่าจะมีคนคอยดูแลนายเป็นร้อยๆ คน นายอยากพักยังไงก็พักได้……อ้อใช่ หิวไหม? จะกินเค้กสักคำไหม? ในครัวยังเหลืออีกชิ้นนะ!”“ไม่เป็นไร ฉันไม่หิว”สิ้นเสียง หลินชีเยี่ยก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามอย่างสงสัย “เค้ก?”“ใช่” หลี่อี้เฟยเกาหัวพลางยิ้มเขินๆ “คือว่า……วันนี้เป็นวันเกิดฉันพอดี ฉันเลยให้ห้องครัวทำเค้กก้อนใหญ่พิเศษแบ่งให้พวกผู้ช่วยพยาบาลกับติกิคิงและลุงเครื่องเล่นเทปไปบ้างแล้ว นายบอกว่าข้างนอกกำลังจะมีสงคราม งานยุ่งใช่ไหม? ฉันเลยไม่ได้บอกนาย……”หลินชีเยี่ยมองหลี่อี้เฟยด้วยสีหน้าซับซ้อน“ขอโทษนะ ช่วงนี้ข้างนอกยุ่งจริงๆ……เมื่อกี้นายบอกว่ายังมีเค้กเหลืออยู่ใช่ไหม? แบ่งให้ฉันหน่อยสิ”พอได้ยินประโยคนั้น ดวงตาของหลี่อี้เฟยก็เปล่งประกาย พลางหัวเราะสดใส “ได้เลย นายรอตรงนี้แป๊บนึงนะ”หลี่อี้เฟยหันหลังวิ่งไปที่ห้องครัว ไม่นานก็ถือเค้กชิ้นใหญ่กลับมา“พวกสิ่งลี้ลับเหล่านี้ไม่ค่อยได้ทำอาหารกัน ฉันเคยทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านเค้กมาก่อน ก็เลยสอนพวกเขาทำ……ที่โรงพยาบาลมีอุปกรณ์จำกัด ทำได้แค่นี้ นายลองชิมดูนะ”หลินชีเยี่ยรับเค้กมา มุมปากกระตุกเล็กน้อยบอกว่าเป็นเค้ก แต่ดูแล้วเหมือนขนมปังแข็งๆ ชิ้นหนึ่งมากกว่า ด้านบนเคลือบด้วยครีมสีเหลืองคล้ำ บางจุดยังไห
