ม้ดำอีก……ถ้าเอาไปวางขายในร้านเค้ก เจ้าของร้านคงหักเงินเดือนแน่ๆหลินชีเยี่ยไม่ได้เลือกมากอะไร ตักเค้กเข้าปากคำใหญ่เขาเลิกคิ้ว “รสชาติก็ใช้ได้เลย……”หน้าตาแบบนี้ ทำรสชาติได้ขนาดนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว“ใช่ไหมล่ะ? ฉันบอกแล้วว่าฉันมีความสามารถด้านนี้!” หลี่อี้เฟยยิ้มกว้างหลินชีเยี่ยถามขณะที่กำลังกิน “วันเกิด จุดเทียนเป่าเค้กขอพรหรือยัง?”“ที่นี่ไม่มีเทียน แต่ฉันให้หงเหยียนพ่นไฟให้ นับว่าขอพรแล้วมั้ง”“ขอพรอะไร?”หลี่อี้เฟยกำลังจะพูด แต่นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยอย่างลำบากใจ “เรื่องนี้……ย่าบอกว่า ถ้าพูดความปรารถนาออกมา มันจะไม่ศักดิ์สิทธิ์”“ก็ไม่แน่นะ” หลินชีเยี่ยพูดพลางหัวเราะ “เผื่อความปรารถนาที่นายขอ ฉันอาจทำให้เป็นจริงก็ได้”หลี่อี้เฟยครุ่นคิดอยู่นาน ดวงตาพลันเปล่งประกาย “จริงด้วย ถ้าเป็นนาย บางทีอาจทำให้เป็นจริงก็ได้ จริงๆ แล้วความปรารถนาของฉันก็ง่ายๆ นะ ฉันแค่อยากมีวันที่ได้ออกจากที่นี่ ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา……ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น ฉันยังเรียนมัธยมปลายไม่จบเลย! ถึงแม้สุดท้ายจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้……แต่แค่ได้เรียนต่อระดับอนุปริญญาก็ยังดีฉันก็อยากสัมผัสชีวิตอิสระในมหาวิทยาลัย ถ้าได้มีความรักก็จะยิ่งดี……แน่นอน ฉันไม่ได้หมายความว่าไม่ชอบที่นี่ การเป็นหัวหน้าผู้ช่วยพยาบาลที่นี่ก็สนุกดี ได้คุยกับต้าเซิ่ง ได้เล่นหมากรุกกับประมุขศาสนา ฮ่าฮ่า พูดออกไปใครจะเชื่อ……”หลี่อี้เฟยพูดติดตลก ช้อนในมือของหลิน
