โลง ดวงตาขุ่นมัวฉายแววโศกเศร้าที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนครืน!เสียงฟ้าร้องดังขึ้นกลางท้องฟ้าที่แจ่มใสเมฆสีดำมืดลอยมาจากที่ไหนไม่รู้ แสงอาทิตย์มืดลงอย่างเห็นได้ชัด เพียงไม่กี่วินาที ท้องฟ้าที่แจ่มใสกลับกลายเป็นเมฆครึ้มปกคลุม ราวกับว่าพายุฝนกำลังจะมาเยือนอูเฉวียนเงยหน้ามองการเปลี่ยนแปลงของท้องฟ้า ในใจเกิดความสงสัย……ท้องฟ้าที่เปลี่ยนไปนี้ ทำไมถึงเหมือนกับตอนที่เขาอารมณ์ไม่ดี?ร่างของอู๋เหลาโก่วหยุดอยู่หน้าโลงศพใบสุดท้าย ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย ก่อนจะกำมือแน่น แล้วทุบลงบนฝาโลงศพอย่างรุนแรง!ตึง!เสียงระเบิดเจ็ดครั้งดังขึ้นพร้อมกัน โลงศพทั้งหมดแตกกระจาย ภายใต้แสงสว่างของอัสนีสีขาวที่ฉายข้ามท้องฟ้าร่างที่สวมเสื้อคลุมสีดำเจ็ดร่างนอนนิ่งอยู่บนพื้นเย็นเฉียบพวกเขาคือหน่วยร่างทรงสายตาขุ่นมัวของอู๋เหลาโก่วกวาดมองใบหน้าของพวกเขาทีละคน ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของปู่หลีที่อยู่ตรงหน้าบนร่างของปู่หลีเต็มไปด้วยรอยแผลเหวอะหวะ เสื้อคลุมสีดำขาดวิ่นไม่เป็นชิ้นดี มุมปากซีดเซียวมีรอยยิ้มบางๆ นี่คืออาการที่เกิดขึ้นหลังจากใช้ [เพรียกหาวิญญาณ]อู๋เหลาโก่วมองเขาเป็นเวลานาน ริมฝีปากแห้งผากค่อยๆ เผยอขึ้น เสียงแหบแห้งดังก้องไปทั่วลานจอดเฮลิคอปเตอร์“พวกเขา……ทำความดีความชอบได้หรือเปล่า?”นักบินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าหนักแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเคารพนับถือ“แน่นอนอยู่แล้วครับ ถ้าไม่ใช่เพราะหน่วยร่างทรงสู้จนตัวตาย ใช้ชีวิตถ่วง
