เวลากับฝูงสัตว์เทพ ด่านเฉินหนานคงไม่สามารถต้านทานจนกระทั่งเทพต้าเซี่ยและกองกำลังเสริมมาถึง……พวกเขาคือวีรบุรุษของต้าเซี่ย!”เมื่อได้ยินคำตอบนี้ สีหน้าของอู๋เหลาโก่วปรากฏแววโล่งใจ เขาค่อยๆ หลับตาลง น้ำฝนค่อยๆ หยดลงมาจากท้องฟ้า ทิ้งรอยเปียกชุ่มบนชุดผู้ป่วยลายทางสีน้ำเงินขาว…ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ผ่านไปสักพัก ในที่สุด อู๋เหลาโก่วก็เอ่ยปาก“หมอหลี่……ช่วยผมเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม?”“พูดมาสิ” หมอหลี่ตอบ“ช่วยบอกให้โรงอาหารทำอาหารเพิ่มอีกสักสองสามอย่าง เอาเหล้าดีๆ มาสักขวดสองขวด……” อู๋เหลาโก่วยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน เอ่ยช้าๆ “ผมจะจัดงานต้อนรับ……พี่น้องของผม”……การให้โรงอาหารของศูนย์ไจเจี้ยจัดเตรียมอาหาร สำหรับหมอหลี่ก็แค่โทรศัพท์ครั้งเดียวเพียงไม่กี่นาที อาหารร้อนๆ หลายจานก็ถูกส่งมาจากโรงอาหารอย่างเร่งรีบเฮลิคอปเตอร์ขนส่งจากไปแล้ว บนลานจอดที่ว่างเปล่า มีการกางเต็นท์และตั้งโครงเหล็กขึ้นเป็นค่ายชั่วคราวอย่างรวดเร็ว จัดวางโต๊ะกลมขนาดใหญ่และเก้าอี้แปดตัว พร้อมกับอาหารที่ทยอยมาเสิร์ฟและเหล้าที่เปิดขวด ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำ ‘งานเลี้ยงต้อนรับ’ นี้ถูกจัดการโดยหมอหลี่อย่างเป็นระเบียบอู๋เหลาโก่วค่อยๆ ย่อตัวลงข้างศพปู่หลี จับมือของอีกฝ่ายไว้ มีประกายแสงวาบขึ้นในดวงตาของอู๋เหลาโก่วเขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของปู่หลีแผ่วเบา“ทุกคน……ตื่นได้แล้ว”สิ้นเสียง ร่างไร้วิญญาณทั้งเจ็ดที่นอนอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นนั่งพร้อมกัน!เห
