สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอำมหิตที่พุ่งเข้ามา รอยยิ้มของหลินชีเยี่ยพลันแข็งค้าง ความรู้สึกคุกคามถึงชีวิตพลันทะลักเข้าสู่หัวใจ!“หลบ!”หลินชีเยี่ยตะโกนลั่น เมฆพลิกกายแยกออกเป็นสองส่วน เงากระบองขนาดใหญ่พุ่งผ่านร่างของทุกคนไปอย่างฉิวเฉียด กระแทกลงบนผิวน้ำทะเล ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์สองลูกที่แทบจะท่วมทั้งเกาะ!เมื่อมองร่างสูงสง่าที่ลอยอยู่กลางอากาศ หัวใจของหลินชีเยี่ยเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เหงื่อเย็นผุดซึมที่ขมับกระบองที่ตวัดมาเมื่อครู่นี้ ไม่เหมือนกับแส้ที่หวังชิงแกล้งทำเป็นฟาดมาก่อนหน้านี้……กระบองของผู้บัญชาการเนี่ยใช้พลังเต็มที่ และพุ่งเป้ามาที่ร่างของพวกเขาจริงๆ!หากพวกเขาหลบไม่ทัน เกรงว่าแค่กระบองเดียวนี้ก็คงจะฟาดพวกเขากลับไปที่เกาะ และต้องนอนสลบไปหลายวันเนี่ยจิ่นซานกวาดตามองทุกคน ดวงตาที่เคยคมกริบและลึกล้ำ บัดนี้เต็มไปด้วยความซับซ้อน“ฉันเข้าใจความรู้สึกของพวกนายในตอนนี้นะ แต่หน้าที่ของทหารคือการเชื่อฟังคำสั่ง เคิงเชียงและคนอื่นๆ อาจจะปล่อยพวกนายไปเพราะความสัมพันธ์ส่วนตัว……แต่ฉันจะไม่ทำแบบนั้น ถ้าจำเป็นต้องมีคนที่เป็นตัวร้าย ฉันก็จะเป็นเอง”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหลินชีเยี่ยเคร่งเครียดขึ้น เขารู้ว่าการต่อสู้อันดุเดือดในวันนี้ ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป“แยกกันวิ่ง!” หลินชีเยี่ยคำรามเสียงต่ำ ขี่เมฆพลิกกายพุ่งเข้าหาเนี่ยจิ่นซาน!เมื่อสิ้นเสียง เฉาเยวียน ไป๋หลี่พั่งพั่ง อันชิงอวี๋ และเจียงเอ่
