ถังอวี่เซิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นเหตุการณ์เช่นนั้น จึงหันไปมองหลี่เคิงเชียง สายตาดูเหมือนกำลังถามว่าจะให้นักบินหยุดพูดหรือไม่ตอนนี้หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ยังถูกกักบริเวณอยู่ การให้พวกเขารู้ข่าวสารจากภายนอกมากเกินไป อาจจะทำให้เกิดตัวแปรมากขึ้นแต่สิ่งที่เกินความคาดหมายคือ หลี่เคิงเชียงเพียงแค่ยืนเงียบๆ อยู่ด้านข้าง ไม่มีทีท่าจะขัดจังหวะแต่อย่างใด“มหาวิหารสวรรค์บุกเข้ามา?! สถานการณ์ทางนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?!” หลินชีเยี่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ไม่สู้ดีนัก” คนขับเอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่น “ตอนแรกเพื่อถ่วงเวลา เทพต้าเซี่ยหลายองค์ต้องสละชีวิตเพื่อต้านทานเหล่าเทพจากมหาวิหารสวรรค์…ท่านหวงหลงเจินเหรินสิ้นชีพ ท่านหยางเจี่ยนเกือบตาย ท่านซุนหงอคงและท่านนาจาบาดเจ็บสาหัส เทพฝ่ายต้าเซี่ยทั้งเล็กใหญ่ต่างก็เสียชีวิตและบาดเจ็บไปแล้วกว่าสิบองค์ตอนนี้กำลังหลักของเทพต้าเซี่ยรวมตัวกันที่ด่านเฉินหนาน สรวงสวรรค์ก็ย้ายมาที่นั่นด้วย เต้าเต๋อเทียนจุนลงมือแล้ว ทั้งสองอาณาจักรเทพจมอยู่ในสงครามอันโหดร้ายแต่ว่า… ตอนแรกฝ่ายต้าเซี่ยสูญเสียกำลังรบไปมาก อีกทั้งเทพบางส่วนยังต้องรักษาด่านอื่นๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เทพโอลิมปัสฉวยโอกาส ดังนั้นกำลังคนจึงยังไม่เพียงพอ ตอนนี้ยังเสียเปรียบอยู่”เสียงของเขาดังก้องในสมองของหลินชีเยี่ยราวกับสายฟ้าฟาด ทำให้ความคิดของเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ“อาจิ้น……” หลินชีเยี่ยพึมพำทุกคนขมวดคิ้ว อันชิงอวี๋เงี
