“คนเยอะไปแล้ว”
หลินชิวสุ่ยกวาดตามองแวบหนึ่ง กล่าว “พวกเจ้าปรึกษากันเอง ใครยินดีจะถอนตัว หากไม่มีใครยินดี ก็ทำตามกฎ”
หลิวรั่วซีนั่งลง ไม่ได้สนใจ อย่างไรเสียนางก็ต้องไปให้ได้
เด็กหนุ่มสายตาเหลือบผ่านเซียวเหยียน รู้ดีว่าคุณชายน้อยของจวนขุนพลเทวะผู้นี้ ไม่ใช่คนที่เขาจะล่วงเกินได้ ถึงแม้จะเป็นอันดับรั้งท้ายของทำเนียบวิถียุทธ์ แต่สามารถมาที่ชั้นเอกได้ ก็คงจะไม่เลวร้ายไปถึงไหน เพียงแค่ไม่ได้แสดงออกมาเท่านั้น
สายตาของเขากระโดดไปยังไป๋อี้เฉินข้างๆ ยิ้มเล็กน้อย “แคว้นมหึมาอันตราย เป็นบ้านเกิดของข้า ข้าสามารถนำทางพวกเขาได้ หรือว่า เจ้าจะถอนตัว?”
ไป๋อี้เฉินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย คำพูดนี้ออกมา หากเขายังยืนกราน ก็จะล่วงเกินคนอยู่บ้างแล้ว
“ก็ได้” ไป๋อี้เฉินสีหน้าเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ก็เก็บอารมณ์ กล่าวกับเซียวจื่อเซวียนกับเซียวเหยียน “ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้พวกท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ ในอนาคตมีโอกาสค่อยร่วมมือกันใหม่”
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้” เซียวจื่อเซวียนได้ยินดังนั้น ก็เก็บความคิดที่จะเกลี้ยกล่อมเด็กหนุ่มคนนั้นลง ตบไหล่ไป๋อี้เฉิน เพื่อเป็นการปลอบใจ
“เจ้าอยู่ที่อื่นก็ต้องระวังตัวด้วย” จ้าวหลิงซวงกล่าว
ไป๋อี้เฉินยิ้มๆ พย
