วุ่นวาย เขามองไปยังเส้นขอบฝั่งที่ค่อยๆจางหายไปในความมืด จู่ๆ ก็รู้สึกหวาดกลัวอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานานความหวาดกลัวที่เกิดจากสิ่งที่ไม่รู้เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่ และไม่รู้ว่าถ้าออกไปจากที่นี่แล้วจะเกิดอะไรขึ้น……ราวกับว่าทั้งโลกกำลังปิดบังอะไรบางอย่างจากพวกเขา และการปิดบังนี้ทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนถูกทอดทิ้งภายใต้สายตาของทุกคน หลินชีเยี่ยอ้าปากพูดอย่างหนักอึ้ง“ฉันไม่รู้……ขอเวลาให้ฉันคิดดูก่อน”หลินชีเยี่ยเดินออกจากกองไฟ มุ่งหน้าตรงไปยังชายฝั่งที่มืดสลัว เงาของเขาถูกน้ำทะเลกลืนกิน ราวกับรูปปั้นที่โดดเดี่ยว นั่งจมอยู่กับความคิดที่ริมฝั่ง……ในฐานะหน่วยระดับแนวหน้าของต้าเซี่ย แต่กลับถูกนำตัวมากักบริเวณที่นี่อย่างไร้สาเหตุ……หลินชีเยี่ยในฐานะหัวหน้าหน่วยม่านราตรี แรงกดดันที่เขาต้องเผชิญนั้นมากกว่าคนอื่นหลายเท่าเฉาเยวียนและคนอื่นๆ สบตากัน ไม่มีใครไปรบกวนเขา ต่างแยกย้ายกันไปอย่างเงียบๆ……ดึกสงัดพระจันทร์สีขาวเย็นลอยเด่นอยู่เหนือเกาะ ไป๋หลี่พั่งพั่งนั่งอยู่บนโขดหินก้อนหนึ่งเพียงลำพัง มองร่างที่นั่งครุ่นคิดอย่างเดียวดายที่ชายฝั่งในระยะไกล แล้วถอนหายใจยาวจุดแสงสีทองอ่อนรวมตัวกันด้านหลังเขา กลายเป็นหญิงสาวในชุดราชสำนักที่อ่อนช้อย เธอก้าวออกมาจากความว่างเปล่า โค้งคำนับอย่างนอบน้อมต่อเงาด้านหลังของไป๋หลี่พั่งพั่ง“ผู้ดูแลสำนักปราบปีศาจรุ่นที่สอง กงหยางห
