วั่น ขอคารวะหลิงเป่าเทียนจุน”ไป๋หลี่พั่งพั่งเอียงหน้าเล็กน้อย มองเธอแวบหนึ่ง เอ่ยด้วยความประหลาดใจ “คุณรู้ได้ยังไง?”“ด้วยสายตาของพวกเรา จริงๆ แล้วไม่สามารถมองทะลุร่างแท้จริงของท่านได้……หากมิใช่เพราะเทียนจุนท่านนั้นมาด้วยตนเอง พวกเราคงยังคงงมงายอยู่” กงหยางหวั่นยิ้มขื่น “ท่านโหวต้องปกป้องโชคชะตาบ้านเมือง ไม่สามารถมาด้วยตนเองได้ จึงฝากผู้น้อยมาถามไถ่ท่าน……นอกจากนี้ ผู้น้อยต้องขออภัยแทนหลี่เคิงเชียงด้วย เขาไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของท่าน จึงเอาท่านไปต้มในโอ่งกว่าสิบวัน……ตอนนี้เขาไม่กล้ามาพบท่านแล้ว”ไป๋หลี่พั่งพั่งโบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ “เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ต้องคิดมากหรอก นี่เป็นเพียงร่างที่ผมมาเวียนว่ายตายเกิด ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับหลิงเป่าเทียนจุนหรอก ที่พวกคุณมองไม่ออกก็เป็นเรื่องปกติ ก่อนที่วัฏสงสารที่แท้จริงจะสมบูรณ์ ผมก็คือไป๋หลี่พั่งพั่งแห่งหน่วยม่านราตรี”กงหยางหวั่นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้“ขออนุญาตถามเทียนจุน วัฏสงสารของท่านจะสมบูรณ์เมื่อใด?”ไป๋หลี่พั่งพั่งมองเธอแวบหนึ่ง “ทำไม? พวกคุณก็รีบร้อนด้วยเหรอ?”“ผู้น้อยแค่รู้สึกว่าต้าเซี่ยในตอนนี้ หากมีเทียนจุนเพียงสองท่าน คงจะลำบากไปหน่อย”ไป๋หลี่พั่งพั่งจ้องมองเธอเนิ่นนาน ก่อนจะส่ายหน้าพูดว่า “จะสมบูรณ์เมื่อใด ผมก็ไม่รู้……แต่คงจะเร็วๆ นี้แล้วล่ะ”“แล้วเมื่อถึงตอนที่วัฏสงสารสมบูรณ์ ท่านจะเป็นหลิงเป่าเที
