เกาะกลางทะเลคลื่นซัดกระทบชายหาดทรายสีทองเป็นระลอก ละอองน้ำสีขาวดั่งเศษเงินซัดผ่านข้อเท้าของหลินชีเยี่ยเขาพับขากางเกงขึ้น นั่งอยู่บนชายหาด ดวงตาจ้องมองผิวน้ำที่ถูกย้อมด้วยสีแดงจากแสงอัสดง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่“ชีเยี่ย ได้เวลากินข้าวแล้ว”เสียงของอันชิงอวี๋ดังมาจากด้านหลัง เขาเดินเท้าเปล่าเช่นกัน ในมือถือปลาย่างสีเหลืองทองส่งกลิ่นหอม ค่อยๆเดินมาจากกองไฟ“ขอบคุณ” หลินชีเยี่ยรับปลาย่างมาพลางยิ้มน้อยๆ“พั่งพั่ง นี่ของนาย”“……”“พั่งพั่ง?”เสียงของอันชิงอวี๋ทำให้ไป๋หลี่พั่งพั่งที่กำลังนอนหงายอยู่บนชายหาด เหม่อมองท้องฟ้าได้สติกลับมา เขายื่นมือรับปลาย่าง “ขอบคุณนะ”“ทำไมช่วงบ่ายนายดูเหม่อลอยตลอดเลย?” เฉาเยวียนที่อยู่ข้างกายถามด้วยความสงสัย “คิดอะไรอยู่?”“……เปล่า ไม่ได้คิดอะไร”ไป๋หลี่พั่งพั่งหลบสายตาของเฉาเยวียน ก้มหน้าแทะปลาเงียบๆหลินชีเยี่ยกัดปลาย่างคำหนึ่ง รสชาติกรอบนอกนุ่มในทำให้กลิ่นหอมของปลาอบอวลไปทั่วปาก สายลมทะเลพัดผ่านปลายผมอย่างเนิบช้า นำความเย็นสบายมาให้เขามองไปที่เส้นขอบฟ้า พลางถอนหายใจยาว “ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เกาะนี้ก็ยังคงสงบเงียบเหมือนเดิม…ไม่รู้ว่าตอนนี้ข้างนอกเป็นยังไงบ้างนะ”“คงไม่ต่างจากตอนที่พวกเรามามั้ง?” เฉาเยวียนคิดสักพักแล้วกล่าว“แต่ในใจฉันรู้สึกไม่สบายใจยังไงไม่รู้……”“เออใช่ นายไม่ได้บอกว่าจะไปหาชิงเกอเหรอ? เป็นไงบ้าง?”“ไปหาแล้ว ฉันบอกว่าพวกเราอยากออกจากเกาะนี้ชั่วค
