ุ่งออกมา พันร่างที่เปื้อนเลือดเอาไว้แล้วบินออกไปไกล!“หยางเจี่ยน! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? หยางเจี่ยน!!” นาจาร้องเรียกอย่างร้อนรนขณะกอดร่างในอ้อมแขนภายใต้การรุมล้อมของเหล่าเทพอินเดีย ชุดเกราะสีเงินของหยางเจี่ยนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล กลายเป็นมนุษย์เลือดไปแล้ว แม้แต่ทวนสามแฉกก็หักเป็นสองท่อนที่หน้าอกของเขา เสี่ยวเฮยที่กลับคืนร่างเดิมแล้วมีบาดแผลเต็มตัว กำลังพยายามใช้ร่างของตัวเองปิดบาดแผลที่เลือดไหลไม่หยุดบนร่างของหยางเจี่ยน มันส่งเสียงครางเหมือนเครื่องสูบลมที่เสียนาจาลองจับชีพจรของหยางเจี่ยน พบว่าอ่อนแรงมากแล้ว“เจ้าลิง! เขาจะไม่ไหวแล้ว!” นาจาหันไปตะโกนบอกซุนหงอคงขี่เมฆพลิกกายรีบมาถึงข้างกาย ดวงตาสีทองกวาดมองร่างของหยางเจี่ยน สีหน้าพลันเคร่งเครียดบาดแผลของหยางเจี่ยนสาหัสเกินไปจริงๆ แต่ในสถานการณ์แบบนี้ก็ไม่มีใครสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของอีกฝ่ายได้ นอกจากจะทิ้งด่านเฉินหนานไว้แล้วขี่เมฆพลิกกายพาเขาไปสรวงสวรรค์ทันที……แต่นั่นมันเป็นไปไม่ได้เลย!“หยางเจี่ยน! หากเจ้ายังเป็นเอ้อร์หลางเสินที่สง่างาม เจ้าต้องอดทนไว้นะ!!” ซุนหงอคงตะโกนก้องข้างหูหยางเจี่ยนที่กำลังหมดสติ “ต้าเซี่ยยังไม่ชนะ สงครามเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น! เจ้าจะหนีไปงั้นหรือ?! หากหลินชีเยี่ยรู้ว่าเจ้าตายในสนามรบ เขาจะเสียใจขนาดไหน?! ตอนนี้เด็กคนนั้นมีญาติเหลืออยู่แค่คนเดียวนะ!!”หลังจากที่ซุนหงอคงพูดจบ ดวงตาที่กำลัง
