เลือนรางของหยางเจี่ยนพลันหดเล็กลง ลมหายใจที่กำลังจะมอดดับก็ยังคงอยู่รอดได้อย่างหวุดหวิด“เจ้าไปหาสถานที่สักแห่ง แล้วพาเขาไปพักก่อน!” ซุนหงอคงหันไปบอกนาจา ดวงตาสีทองลุกโชนด้วยไฟโทสะ“ข้าจะไปจัดการกับสัตว์เดรัจฉานพวกนี้!”ไม่รอให้นาจาพูดอะไร ซุนหงอคงก็กำกระบองทองไว้แน่นแล้วหายตัวไปจากที่เดิมในพริบตาในชั่วขณะถัดมา ร่างวานรปีศาจอันน่าเกรงขามก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าตรงหน้าเหล่าเทพอินเดีย!นาจากัดฟันแน่น อุ้มหยางเจี่ยนที่หมดสติในอ้อมแขนแล้วบินไปทางด่านเฉินหนาน แสงสว่างหลายสายพุ่งมาจากขอบฟ้า มุ่งไปยังแนวหน้าอย่างรวดเร็วก่วงเฉิงจื่อ ไท่อี้เจินเหริน เฟิงตูต้าตี้……เหล่าเทพต้าเซี่ยออกเดินทางมาที่นี่ทันทีที่ประตูสุญตาเริ่มก่อตัว แต่เนื่องจากป้อมปราการสงครามแต่ละแห่งอยู่ห่างกัน เวลาที่มาถึงจึงแตกต่างกัน เหล่านี้ล้วนเป็นเทพเจ้าแห่งต้าเซี่ยที่อยู่ใกล้ด่านเฉินหนานที่สุด ส่วนที่อยู่ไกลกว่านั้นยังอยู่ระหว่างทางด้วยจำนวนเทพต้าเซี่ยเพียงเท่านี้ ไม่มีทางเอาชนะมหาวิหารสวรรค์ได้ ทำได้แค่ถ่วงเวลาให้นานที่สุด……ขณะที่นาจากำลังร้อนใจหาที่พักให้หยางเจี่ยน รถม้าคันหนึ่งก็แล่นผ่านระหว่างยอดเขา เสียงกระดิ่งใสกังวานดึงดูดความสนใจของนาจาอย่างรวดเร็วนาจาตาเปล่งประกายขึ้นมา “เขานี่เอง……”“ฝากเขาไว้กับผมเถอะ” อาจารย์เฉินเปิดประตูรถม้าแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง “แม้ว่าผมจะไม่เก่งเรื่องการต่อสู้ แต่การปกป้องให้เขาปลอดภัยนั้นทำได้……”“
