หมอกบาง จนไร้ร่องรอยเมื่อเห็นหยวนสื่อเทียนจุนจากไป หลี่เคิงเชียงกระแอมเบาๆ สองที พลางจัดแว่นตากบตามความเคยชิน“เอ่อ……เมื่อทุกคนเสร็จธุระกันแล้ว งั้นเรามาแข่งขันต่อกันไหม?”“พี่เชียง เทียนจุนบอกให้พวกเราแยกย้ายกันไปนะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งกะพริบตาพลางเน้นย้ำสองคำสุดท้ายหลี่เคิงเชียง “……”เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่มีความกระตือรือร้น หลี่เคิงเชียงจึงยักไหล่อย่างจนใจพลางกล่าวว่า “ก็ได้ งั้นการฝึกวันนี้พอแค่นี้ แยกย้าย!”ทุกคนที่สวมชุดว่ายน้ำสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่มีความเสียดายแม้แต่น้อย“ชีเยี่ย ยาลูกกลอนของสรวงสวรรค์รสชาติเป็นยังไงบ้าง?” เฉาเยวียนถามอย่างสงสัยขณะเดินหลินชีเยี่ยคิดครู่หนึ่ง “ก็ไม่ต่างอะไรจากลูกอมนะ”“น่าเสียดายจริงๆ ถ้ามียาเหลืออยู่บ้าง บางทีฉันอาจจะวิเคราะห์ส่วนประกอบของยาลูกกลอนนี้ได้” อันชิงอวี๋ถอนหายใจอย่างเสียดาย มองไปทางหลินชีเยี่ยด้วยสายตาเป็นประกายหลินชีเยี่ยเบือนหน้าหนีเงียบๆ แล้วชะงักไปเล็กน้อย“แล้วพั่งพั่งอยู่ไหน?”“ดูเหมือนเขาจะตกใจตอนอยู่ในทะเล เลยไปเข้าห้องน้ำน่ะ”“อ้อ……”……เกาะกลางทะเลอีกด้านหนึ่งไป๋หลี่พั่งพั่งเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเอง พลางหาวไปด้วย แล้วค่อยๆ นั่งลงบนก้อนหินขนาดใหญ่ที่หันหน้าออกสู่ทะเล“การที่คุณวิ่งมาไกลขนาดนี้ คงไม่ได้มาแค่ส่งยาให้ชีเยี่ยหรอกใช่ไหม?” เขาพูดกับอากาศว่างเปล่าตรงหน้าสายลมพัดผ่าน เงาร่างในชุดนักพรตปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า
