ข้างกายหยวนสื่อเทียนจุนยิ้มบางๆ “นอกจากจะมาส่งยาแล้ว ก็แวะมาดูเจ้าด้วย ว่ายน้ำได้ไม่เลวเลยนะ”ไป๋หลี่พั่งพั่งกระตุกมุมปาก “……ก็นี่เป็นร่างที่กลับชาติมาเกิดเป็นมนุษย์สามัญ มีข้อบกพร่องบางอย่างติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด ก็ไม่แปลกนี่”“บนเกาะนี้ ชินกับที่นี่แล้วหรือ?”“ไม่ชินเลย” ไป๋หลี่พั่งพั่งหันหน้าไป มองนักพรตที่ยิ้มอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาซับซ้อน ถามอย่างเนิบนาบว่า “การที่ทิ้งพวกเราไว้ที่นี่ เป็นความตั้งใจของคุณเหรอ?”“ใช่” หยวนสื่อเทียนจุนพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา“ทำไม?”“ข้าน่าจะเคยบอกเรื่องนั้นกับเจ้าแล้ว”“หมายถึงเรื่อง ‘เมล็ดพันธุ์แห่งหายนะ’ ระหว่างพวกเราใช่ไหม?” ไป๋หลี่พั่งพั่งนึกถึงบทสนทนากับหยวนสื่อเทียนจุนตอนที่อยู่ในสรวงสวรรค์ ขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ “แต่คุณไม่ได้บอกหรอกหรือว่าเส้นเวลาในอนาคตได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว จะไม่ลงมือกับเขาโดยตรง แต่จะพิจารณาจิตใจของเขา? คุณคิดว่าเขามีความเป็นไปได้ที่จะทรยศต้าเซี่ยงั้นหรือ?”“มันไม่ใช่เรื่องของจิตใจ” หยวนสื่อเทียนจุนหยุดชั่วครู่ “การมีตัวตนของเขาเอง มันผิดไปจากหลักเหตุผล……การที่ไม่ได้ลบเขาทิ้งไปเลย ก็ถือเป็นการผ่อนปรนที่สุดของสรวงสวรรค์แล้ว”ไป๋หลี่พั่งพั่งยืนนิ่งอยู่กับที่“ดังนั้น คุณก็เลยจะกักตัวพวกเราทั้งหมดไว้ที่นี่ เพื่อควบคุมการกระทำของเขา?”“นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว” หยวนสื่อเทียนจุนเอ่ยขึ้นอย่างสงบ “เมืองสุริยัน ที่ราบฟ้าสูง แอสการ์ด อาณาจักร
