ลมหายใจค่อยๆ ผ่อนออกมา มือที่วางอยู่บนพนักแขนเก้าอี้พลันกำแน่น!เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาตามแขนของจั่วชิง ลามไปถึงหน้าอก ลำคอ และใบหน้า……กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาเกร็งแน่น คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ความเจ็บปวดไม่สิ้นสุดพวยพุ่งออกมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ ใบหน้าที่เอนพิงอยู่บนเก้าอี้บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วไหลลงมาตามแก้ม ค่อยๆ ซึมเป็นรอยเปียกบนพื้นไม้เก่า แม้จะเป็นเช่นนั้น จั่วชิงก็ยังกัดฟันแน่น ไม่ยอมส่งเสียงแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ที่ดังก้องอยู่ในห้องทำงานในห้องกั้นด้านหลังสำนักงาน เจียงจือหยากำลังจะวางหมากบนกระดาน ทว่านิ้วของเขาพลันชะงักค้างกลางอากาศเจียงจือหยาถอนหายใจยาว เขาหยิบหมากด้วยปลายนิ้ว วางมันลงบนกระดานอย่างมั่นคง ตอนนี้หมากขาวและดำต่างวางเรียงสลับกันบนกระดาน ต่างฝ่ายต่างครองพื้นที่คนละครึ่งเวลาผ่านไปอย่างช้าๆครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงหายใจหนักๆ นั้นก็เริ่มกลับมาเป็นปกติจั่วชิงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง ใบหน้าซีดขาว สีหน้าเหนื่อยล้าเกินบรรยาย เขาทิ้งตัวอยู่บนเก้าอี้สักพักจากนั้นจึงค่อยๆ ยื่นมือสั่นเทาไปหยิบถ้วยชาที่มุมโต๊ะมาถือไว้เขาหายใจลึกพลางยกถ้วยชามาจรดริมฝีปากที่แห้งแตก แต่แล้วก็พบว่าในถ้วยแห้งสนิท เหลือเพียงใบชาแห้งๆกระจายอยู่ก้นถ้วยเท่านั้นเขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา ขณะกำลังจะลุกขึ้น เงาร่างหนึ่งก็ค่อยๆ เดินมาข้างกายเจียงจือหยาถือกาน้ำชาที
