่กำลังระอุด้วยไอร้อน รับถ้วยชาจากมือของจั่วชิง น้ำร้อนเดือดถูกรินลงบนใบชาที่ก้นถ้วย ส่งกลิ่นหอมสดชื่นชวนดื่มด่ำ“ขอบคุณครับ” จั่วชิงยิ้มขื่นๆเจียงจือหยาส่งถ้วยชาให้จั่วชิง สีหน้าดูซับซ้อน“ตอนนี้เหล่าเทพในสรวงสวรรค์กลับมาแล้ว ต้าเซี่ยก็มีพวกเราคอยปกป้อง นายไม่จำเป็นต้องทรมานตัวเองแบบนี้……”“มันไม่เหมือนกันหรอกครับไท่กง” จั่วชิงจิบชาเบาๆ พลางส่ายหน้า “การที่มีเทพแห่งต้าเซี่ยคอยปกป้องต้าเซี่ยนั่นเป็นเรื่องดีแน่นอน แต่ถ้าเราฝากความหวังทั้งหมดไว้กับพวกคุณ พวกเรามนุษย์จะต่างอะไรกับสัตว์เลี้ยงในคอก?ผู้บัญชาการเยี่ยฟ่านเคยพูดไว้ว่า พลังของมนุษย์ก็สามารถเอาชนะสวรรค์ได้ ถ้าไม่มีการบ่มเพาะและความพยายามของเขา ตอนนี้ต้าเซี่ยคงไม่มียอดมนุษย์มากมายขนาดนี้ และคงไม่มีโจวผิง…ถ้าเพียงเพราะเทพแห่งต้าเซี่ยกลับมา แม้แต่ผมที่เป็นผู้บัญชาการใหญ่ยังเริ่มหย่อนยานเกียจคร้าน นั่นก็เท่ากับทำลายรากฐานที่หน่วยพิทักษ์ราตรีสั่งสมมาร้อยปีให้พังพินาศในพริบตา”เจียงจือหยาลูบเครายาว สายตาที่มองไปยังจั่วชิงเต็มไปด้วยความชื่นชม“น่าเสียดายที่ตอนพวกเรากลับมา เยี่ยฟ่านได้สละชีวิตไปแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันก็อยากจะพบหน้าเขาสักครั้ง”ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น เสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นจั่วชิงใช้กระดาษเช็ดเหงื่อบนใบหน้า จัดแต่งสีหน้าที่อิดโรยของตนเองเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปาก“เข้ามา”ประตูห้องทำงานเปิดออก หน่วยพิทักษ์ราตรีค
