ต็มหัวใจ แต่ก็ไม่กล้าถามออกมา ได้แต่ค้อมตัวคำนับอย่างนอบน้อม “ผมขอตัวก่อน”ขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังจะหมุนตัวจากไป ฮั่วชวี่ปิ้งที่ยืนอยู่เหนือกระแสโชคชะตามองเงาร่างด้านหลังของอีกฝ่ายแล้วเอ่ยปากอีกครั้ง“หลินชีเยี่ย ข้าจะมอบวาทะหนึ่งให้แก่เจ้า”หลินชีเยี่ยหยุดฝีเท้าเสียงของฮั่วชวี่ปิ้งก้องอยู่ข้างหูเขา “……เรือนับพันแล่นผ่าน ปกคลุมด้วยเมฆหมอก เท้าเปล่าเดินในที่รกร้างไต่ถามแก่นแท้ใจตน”“เรือนับพันแล่นผ่าน ปกคลุมด้วยเมฆหมอก เท้าเปล่าเดินในที่รกร้าง ไต่ถามแก่นแท้ใจตน?” หลินชีเยี่ยพึมพำซ้ำอีกครั้ง แม้จะไม่เข้าใจความหมายของประโยคที่ฮั่วชวี่ปิ้งมอบให้ แต่ก็ยังคำนับอย่างสุภาพ “ขอบคุณท่านโหวครับ”ร่างกายหลินชีเยี่ยพลันเคลื่อนไหว ออกจากกระแสโชคชะตา หายลับไปในรอยแยกของพื้นดินที่ขอบถ้ำใต้ดิน กงหยางหวั่นในชุดราชสำนักค่อยๆ เดินออกมา มองเงาร่างที่จากไปของหลินชีเยี่ย แล้วถามเบาๆว่า“ท่านโหว ที่ท่านพูดไปเช่นนั้น เขาจะเข้าใจหรือ?”ฮั่วชวี่ปิ้งละสายตากลับมา ค่อยๆ หลับตาลง พลางเอ่ยแผ่วเบา“เมื่อถึงเวลาที่เขาควรเข้าใจ……เขาก็จะเข้าใจเอง”……ร่างของหลินชีเยี่ยกลับขึ้นมาบนพื้นดิน ไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ รีบล้อมเข้ามาด้วยความอยากรู้“หลินชีเยี่ย แม่ทัพฮั่วพูดอะไรกับนายเหรอ?”หลินชีเยี่ยมีสีหน้าประหลาดอยู่บ้าง เขาลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็พูดออกมาว่า “เขาถามว่า……ฉันแต่งงานกับเจียหลานหรือยัง?”“……อะไรนะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่าง
