สงสัย “ไม่น่าเชื่อเลย แม่ทัพฮั่วเป็นคนชอบเรื่องซุบซิบนินทาด้วย?”“แล้วนอกจากนี้ล่ะ?” อันชิงอวี๋ถามอย่างไม่เชื่อหู“แล้วก็ถามว่าพวกเราอยู่บนเกาะเป็นยังไงบ้าง แค่นั้นเอง”เฉาเยวียนครุ่นคิดก่อนจะพูดว่า “ดูเหมือนว่าการที่ต้องเฝ้าที่นี่มาหลายพันปี……แม้แต่ท่านแม่ทัพฮั่วก็คงจะรู้สึกเบื่อบ้างสินะ”ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่นั้น หลี่เคิงเชียงก็เดินออกมาจากป่าลึก พลางพูดอย่างเฉยเมย“ยังไง? ได้พบกับท่านโหวแล้วเหรอ?”“พบแล้วครับ”“พี่เชียง พวกคุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่ามีคนจับตาดูเกาะนี้อยู่? ที่ปล่อยให้พวกเราสนุกกันมาหลายวัน ก็แค่ต้องการให้พวกเขาลดความระแวดระวังลงใช่ไหม?” ไป๋หลี่พั่งพั่งอดไม่ได้ที่จะถามเมื่อเห็นหลี่เคิงเชียง“ใช่ แต่ก็ไม่เชิง” หลี่เคิงเชียงยักไหล่ “การฝึกด่านจิตใจ……มันก็เป็นแบบนี้แหละ”“ว่าแต่ จันทร์ฉายนี่มันมีที่มายังไงกันแน่?” อันชิงอวี๋กวาดตามองไปยังจุดที่จระเข้ดำเคยอยู่ “นั่นมันสัตว์เทพทั้งฝูงเลยนะ เขาสั่งการพวกมันได้ยังไง แถมยังแอบเข้ามาในต้าเซี่ยได้อย่างเงียบกริบอีก?”“พวกนั้นเรียกว่ามกรน่ะ” หลี่เคิงเชียงอธิบาย “มกรเป็นสัตว์เทพในเทพปกรณัมอินเดีย แม้กำลังรบหลักจะไม่แข็งแกร่งนัก แต่มีความสามารถในการพรางตัวสูง และมีสายตาที่เหมือนกับตาทิพย์ เหมาะสำหรับภารกิจลอบเร้นแบบนี้ฉันคาดว่าพวกมันน่าจะถูกส่งเข้ามาในเขตแดนต้าเซี่ยตั้งนานแล้ว ซ่อนตัวอยู่ในร่องน้ำลึกสักแห่ง ถ้าไม่ตั้งใจค้นหาก็แทบจะหา
