เยี่ยรีบกัดปลายนิ้วของตัวเอง ใช้เลือดเป็นพู่กัน ทั้งร่างกลายเป็นเงาที่เคลื่อนไหวอย่างฉับไว วาดลวดลายซับซ้อนรอบนอกของกรงต้นไม้นี้อย่างรวดเร็วจระเข้ดำที่กำลังต่อสู้กับเฉาเยวียนผู้คลุ้มคลั่ง รู้สึกได้ว่าตนกำลังจะถูกกักขังอยู่ในกรงต้นไม้ จึงรีบตอบสนองทันทีพุ่งชนลำต้นที่ยังไม่สมบูรณ์อย่างหนักหน่วง“ฉลาดใช้ได้” ไป๋หลี่พั่งพั่งที่ยืนอยู่กลางอากาศเห็นดังนั้น จึงแค่นเสียงเบาๆ ภาพไท่จี๋ขาวดำขนาดใหญ่ก็แผ่ออกมาอีกครั้ง ครอบคลุมร่างของจระเข้ดำในทันทีเขายืนอยู่ตรงกลางของรูปหยินหยางสีขาวดำ ร่างกายสั่นไหวเล็กน้อย แล้วลอยไปยังตำแหน่ง ‘คุน’ มือข้างหนึ่งร่ายคาถา พึมพำแผ่วเบา“เฉียนคุนกลับด้าน สลับตำแหน่ง!”จากนั้นก็พุ่งตรงไปยังจระเข้ดำที่กำลังมุ่งหน้าไปยังปลายด้านหนึ่งของกรงไม้ เหยียบลงบนสัญลักษณ์ ‘เฉียน’อย่างหนัก ยามเสียงของไป๋หลี่พั่งพั่งดังขึ้น แสงสว่างพุ่งออกมาจากสัญลักษณ์ด้านล่าง กลืนกินร่างของจระเข้ดำไว้ในชั่วขณะถัดมา จระเข้ดำที่เกือบถึงขอบกรงไม้แล้ว กลับปรากฏตัวบนสัญลักษณ์ ‘คุน’ อีกด้านหนึ่งอย่างกะทันหัน ส่วนตำแหน่งเดิมของมันถูกแทนที่ด้วยร่างของไป๋หลี่พั่งพั่งจระเข้ดำยืนสับสนอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะตั้งสติได้ หันไปชนกรงไม้อีกด้านหนึ่ง“สัตว์ประหลาดตัวนี้มีสติปัญญา แต่ไม่มากนัก” อันชิงอวี๋ที่กำลังเกาะพื้นด้วยนิ้วทั้งสิบ เห็นเหตุการณ์นี้แล้วสรุปอย่างใจเย็นเฉาเยวียนผู้คลุ้มคลั่งลอยไปรอบๆ จระเข้ดำอีกครั้ง
