“พวกเขากำลังทำอะไรกัน?”ห่างออกหลายร้อยลี้ ดวงตาสีเขียวอมเทาของจันทร์ฉายจ้องมองไปยังเงาร่างของกลุ่มคนที่กำลังรวมตัวกันเล่นไพ่บนเกาะด้วยความรู้สึกงุนงงสงสัยเขาคิดว่าเหตุการณ์บนเกาะเมื่อครู่นี้เป็นเพียงการฝึกซ้อมของหลี่เคิงเชียงกับหน่วยพิทักษ์ราตรี แต่ภาพกลับเปลี่ยนไป คนเหล่านั้นปีนออกมาจากถังแล้วนั่งลงเล่นไพ่ป๊อกเด้งทันที?นี่มันการกระทำอะไรกัน?“พวกเขาพบเราแล้วหรือเปล่า?” เงาร่างขนาดใหญ่ลอยขึ้นมาจากใต้ทะเล เอ่ยถามด้วยความสงสัย“แกหมายความว่าพวกเขากำลังแสดงละครเพื่อทำให้เราสับสนเหรอ?”“เป็นไปไม่ได้ การซ่อนตัวของเราไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะถูกมองทะลุ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เรายังอยู่ห่างจากเกาะนั้นเป็นร้อยลี้ พวกเขาจะสามารถพบเราได้อย่างไร?”“เงียบ”จันทร์ฉายยืนอยู่บนผิวน้ำทะเล ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า“เราอย่าเพิ่งทำให้ตัวเองสับสน… สังเกตการณ์ต่อไป เรามีเวลามากพอ”……เกาะกลางทะเล“เปิดไหม?”“เปิด!”“ฉันได้คู่”“เฮ้ ฉันได้ไพ่ดอกเดียวกัน……แล้วชีเยี่ยล่ะ?”หลินชีเยี่ยเปิดไพ่สามใบในมือเงียบๆ “ตอง”“ทำไมนายถึงได้ตองทุกตาเลย?” หลี่เคิงเชียงเอ่ยปากอย่างงุนงงหลินชีเยี่ยเก็บเงินบนพื้นขึ้นมาพลางยิ้มอย่างไร้เดียงสา ส่วนไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ กลอกตามองบนเงียบๆ“ช่างเถอะ วันนี้ก็ดึกแล้ว พวกนายไปพักผ่อนกันเถอะ” หลี่เคิงเชียงมองดูท้องฟ้าที่มืดสลัว แล้วลุกขึ้นยืนจากพื้น“พรุ่งนี้เช้ายังต้องฝึก
