ได้สัมผัสกับประสบการณ์ที่เรียกว่าการพักผ่อนบนเกาะร้างอย่างแท้จริงแม้ว่าบนเกาะนี้จะไม่มีอะไรเลย แต่หลี่เคิงเชียงก็สามารถหากิจกรรมต่างๆ มาให้ทำได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นวอลเลย์บอลชายหาด การเล่นไพ่นกกระจอกด้วยมือเปล่า การปีนเขาและวิ่งข้ามทุ่ง การกระโดดบันจี้จัมพ์โดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน การประกวดเต้นรำในชุดกระโปรงหญ้า……หลี่เคิงเชียงได้พิสูจน์ให้พวกเขาเห็นด้วยการกระทำจริงว่าเมื่อคนเรารู้สึกเบื่อถึงขีดสุดแล้ว ก็สามารถทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ รู้สึกสงสัยอย่างมากในใจ แต่ก็ต้องยอมรับว่าพวกเขาสนุกมากในช่วงไม่กี่วันนี้แต่สำหรับคนที่อยู่ไกลออกไปเป็นร้อยลี้อย่างจันทร์ฉาย ความรู้สึกของเขาคงไม่ได้สวยหรูขนาดนั้นใครจะรู้ว่าในช่วงไม่กี่วันนี้พวกเขาได้เห็นอะไรบ้าง“นี่เป็นสถานที่ที่ปกป้องโชคชะตาของต้าเซี่ยจริงๆ หรือ?” เงาดำตนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “นี่มันชัดเจนว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนของมนุษย์นี่นา!”“สามวันแล้ว พวกเขาก็แค่เที่ยวรอบเกาะไปทั่ว ไม่มีการฝึกฝนอะไรเลยนะ?”“บนเกาะก็ไม่เห็นมีคนอื่น……พวกเราอาจจะมาผิดที่จริงๆ หรือเปล่า?”ไม่เพียงแต่เงาดำใต้น้ำเหล่านี้เท่านั้น แม้แต่จันทร์ฉายที่ถือแผนที่อยู่ก็ยังรู้สึกสั่นคลอนไปชั่วขณะ“หรือว่าจริงๆ แล้วไม่ใช่ที่นี่? ไม่ถูกสิ……หลี่เคิงเชียงอยู่ที่นี่ จะเป็นไปได้ยังไงที่ไม่ใช่ที่นี่……” จันทร์ฉายครุ่นคิดอย่างสับสนเป็นเวลานาน ดวงตาเป็นประกายวาบขึ้น“
