นๆ ที่อยู่ใกล้เคียงก็ไม่สามารถจับภาพของเขาได้ พวกเขารู้สึกเพียงแค่ว่าสายตาพร่ามัว แล้วหลินชีเยี่ยก็ถูกโจมตีจนกระเด็นไปไกลหลายกิโลเมตร“บ้าเอ๊ย!?”ไป๋หลี่พั่งพั่งสบถออกมา เท้าเหยียบลงบนโขดหิน ภาพหยินหยางสีขาวดำยังไม่ทันจะกางออกเต็มที่ เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาแล้วขาที่ฟาดลงมาอย่างรุนแรงราวกับขวานคมกริบ ฟาดลงมาจากด้านบน ไป๋หลี่พั่งพั่งไม่มีเวลาหยิบวัตถุต้องห้ามอื่นๆ มีเพียงแสงสีทองวาบออกมาจากจี้ที่อกของเขา ในชั่วพริบตาก็รวมตัวกันเป็นโล่หนาขวางอยู่เหนือศีรษะ!ทว่า ในวินาทีที่ขาฟาดลงมา โล่หนาที่ประกอบด้วยแสงสั่นไหวก็แตกกระจายทันที ไป๋หลี่พั่งพั่งยกมือทั้งสองขึ้นป้องกันศีรษะด้วยสัญชาตญาณ รู้สึกได้ถึงกำลังมหาศาลที่ส่งผ่านมาทางแขนของเขา โขดหินใต้เท้าแตกละเอียด ทั้งร่างถูกเตะลงไปในทะเลราวกับลูกบอล!น้ำทะเลปั่นป่วนรอบตัวไป๋หลี่พั่งพั่ง แม้จะมีกระแสน้ำช่วยลดแรงกระแทก แต่ก็ไม่สามารถหยุดพลังงานจลน์ที่หลงเหลืออยู่บนร่างกายของเขาได้ ทั้งร่างจมลงสู่ทะเลลึกอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดแล่นมาจากแขนทั้งสองข้าง คงเป็นเพราะกระดูกถูกเตะจนแตกละเอียด“ลงมือโหดเหี้ยมขนาดนี้เลยเหรอ?!” ไป๋หลี่พั่งพั่งอดกลั้นความเจ็บปวด บ่นอยู่ในใจขณะที่ร่างจมลงไปพละกำลังที่ถังอวี่เซิงใช้โจมตีครั้งนี้ ชัดเจนว่าต้องการจะฆ่าพวกเขาให้ตายเลยทีเดียว!หลินชีเยี่ยและไป๋หลี่พั่งพั่งหายไปทีละคน บนกลุ่มโขดหินกลางทะเลเหลือเพียงเฉาเยวียน อ
