“ชีเยี่ยถูกไป๋เจ๋อพาออกไปนอกเขตแดนแล้ว!”ไป๋หลี่พั่งพั่งหรี่ตามองไปไกล เห็นร่างสองร่างนั้นหายลับไปหลังแสงเหนือ จึงเอ่ยปากขึ้นทันทีอันชิงอวี๋ขมวดคิ้วแน่น ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเขาก็กัดฟัน ยัดโลงศพสีดำใส่มือของไป๋หลี่พั่งพั่ง “ฉันจะไปดูหน่อยพวกนายอยู่ที่นี่อย่าขยับ!”ร่างของอันชิงอวี๋กลายเป็นลำแสงพุ่งออกไป แต่เขายังบินไปได้ไม่ไกลนัก เสียงแตกร้าวก็ดังออกมาจากแสงเหนือสีฟ้าอ่อนรอยแตกหนาแน่นเริ่มแผ่ขยายไปทั่วโลกใบนี้ เมืองและแม่น้ำกำลังจางหายไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ราวกับเป็นภาพลวงตาในความฝันที่แตกสลายไปอย่างเงียบงันอันชิงอวี๋หยุดร่างกลางอากาศ สายตากวาดมองไปรอบๆ พึมพำกับตัวเอง“โลกของ [สร้างใหม่เสมือนจริง] กำลังจะหายไป……”……ฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาจากก้อนเมฆ ถังหมิงเซวียนที่เปียกโชกไปทั้งตัวอุ้มลูกสัตว์ไว้ในอ้อมแขน เดินทีละก้าวบนถนนที่ไร้ผู้คนโลกค่อยๆ พังทลายลง ตึกรามบ้านช่องที่ตั้งตระหง่านสองข้างทางดูเหมือนภาพวาดที่สีซีดจาง ค่อยๆ ละลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ถังหมิงเซวียนดูเหมือนจะไม่รู้สึกตัวเลยเขาเดินย่ำน้ำท่วมขัง ดวงตาทั้งสองจ้องมองท้องฟ้าในที่ไกล คิ้วขมวดแน่น……ทันใดนั้น ลำแสงสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากขอบแสงเหนือ มุ่งตรงเข้าหาทิศทางที่ถังหมิงเซวียนอยู่!ในทันทีที่ร่างนั้นปรากฏขึ้น น้ำท่วมขังที่ไหลเข้าสู่ถนนราวกับได้รับการชี้นำบางอย่าง ไหลย้อนกลับอย่างรวดเร็วทะลักเข้าสู่แ
