ม่น้ำที่แทบจะแห้งขอด ฝนที่ตกหนักเห็นได้ชัดว่าเบาบางลง จากเมฆหนาทึบ มีแสงอาทิตย์เส้นบางๆ ส่องลอดออกมา……เมื่อเห็นภาพนี้ ถังหมิงเซวียนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทั้งร่างผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง มุมปากปรากฏรอยยิ้มขมขื่นท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ไป๋เจ๋อเดินผ่านพื้นที่เปียกชื้น ค่อยๆ หยุดลงตรงหน้าถังหมิงเซวียน ดวงตาคู่นั้นที่เหมือนแก้วคริสตัลกลับสู่สภาพปกติ ความดุร้ายและบ้าคลั่งที่เคยมีหายไปไร้ร่องรอย“ขอโทษด้วยนะ หัวหน้าถังหมิงเซวียน……” ไป๋เจ๋อเอ่ยปากด้วยสีหน้าสำนึกผิด“……คนที่ควรขอโทษคือผม ผมไม่สามารถปกป้องพวกคุณได้” ถังหมิงเซวียนยิ้มขมขื่นพลางส่ายหน้า ส่งลูกสัตว์ในอ้อมกอดให้กับไป๋เจ๋อ “ดูแลมันให้ดีนะ หลังจากเหตุการณ์นี้จบลง ผมคงไม่สามารถเป็นหัวหน้าหน่วย 007 ได้อีกต่อไป……ผมจะออกจากเมืองหวยไห่สักระยะหนึ่ง”ถังหมิงเซวียนมองดูลูกสัตว์ที่นอนอยู่บนหัวของไป๋เจ๋อ กำลังสนใจเล่นกับเขาสองอันของมันอย่างอยากรู้อยากเห็นท่ามกลางความเลือนราง เขารู้สึกราวกับได้เห็นภรรยาและลูกสาวที่จากเขาไปนานแล้วเขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาปรากฏแววอ่อนโยน “แต่……ผมไม่เสียใจ”ไป๋เจ๋อแบกลูกสัตว์ตัวน้อยไว้ มองไปทางถังหมิงเซวียนด้วยสายตาที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง มันย่อขาหน้าลงเล็กน้อย ก้มหัวต่ำ “หากไม่ใช่เพราะการอุปถัมภ์และคุ้มครองของท่านมาหลายปี สายพันธุ์ไป๋เจ๋อของเราคงสูญพันธุ์ไปจากโลกแล้วท่านคือผู้มีพระคุณของพวกเราตลอดกาล……ขอท่านโปรดตั
