้งชื่อให้ลูกข้าด้วย”ตั้งชื่อ?ถังหมิงเซวียนมองไปที่หัวของไป๋เจ๋อ เห็นลูกสัตว์ตัวน้อยน่ารักที่มีดวงตากลมโต เขาชะงักไปเล็กน้อยสายฝนโปรยปรายลงมาสร้างระลอกคลื่นในแอ่งน้ำ ถังหมิงเซวียนเงยหน้าขึ้น มองไปที่เมฆฝนที่ค่อยๆ สลายไปบนท้องฟ้า แล้วเอ่ยเสียงเบา“เพราะการเกิดของเจ้าตัวน้อยนี้ เมืองหวยไห่ถึงเผชิญกับฝนตกหนักที่สุดในรอบร้อยปี……งั้นเรียกมันว่า ‘อวี่เซิง’แล้วกัน”สิ้นเสียง ร่างของเขาและไป๋เจ๋อก็ค่อยๆ จางหายไปในโลกที่กำลังสลายตัว สุดท้ายก็กลายเป็นแสงสีขาว แล้วหายวับไป…………เกาะกลางทะเลบนโขดหินทางทิศตะวันออกคลื่นม้วนตัวซัดกระทบกลุ่มโขดหิน สาดกระเซ็นเป็นละอองฟองสีขาว ชายหนุ่มรูปร่างผอมบางในเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมหูฟังขนาดใหญ่ที่คอ นั่งนิ่งอยู่ริมคลื่น ฟังเสียงน้ำขึ้นน้ำลงน้ำกระเซ็นเปียกเสื้อผ้าของถังอวี่เซิง แต่เขากลับไม่รู้สึกตัว ดวงตาทั้งสองจ้องมองไปยังหอกฟางเทียนฮว่าจี่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ในทะเล แล้วค่อยๆ หลับตาลง……“แม่……”เสียงพึมพำของเขาถูกกลืนหายไปกับเสียงคลื่นซัดฝั่ง น้ำตาสองสายไหลผ่านแก้ม ผสานกับฟองคลื่นสีขาวไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาถอนหายใจยาว ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากโขดหิน ก้าวออกไปหนึ่งก้าว แล้วหายไปในคลื่นทะเล……“ชีเยี่ย!?”“ชีเยี่ย!!!”ในหุบเขาที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหาย ไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ ล้อมรอบร่างที่สลบไสลของหลินชีเยี่ยพลางตะโกนเรียกด้วยความกังวล“พี่เชียง ชีเยี่ยเป็นอะไรไปครับ
