ตอนนี้ภายใต้การกระทำของสมาชิกศาสนจักรเทพโบราณทั้งสามคน พื้นน้ำแข็งกำลังแตกร้าวอย่างรวดเร็ว อีกไม่นานคงรับน้ำหนักไม่ไหว!“สรรพสิ่ง จงปลดอาวุธ”ไป๋หลี่พั่งพั่งยืนอยู่บนฝั่ง ภาพหยินหยางขนาดใหญ่สีดำขาวหมุนวนอยู่ใต้เท้าของเขา ชายเสื้อพลิ้วไหว เขายื่นมือออกไปในอากาศ เสื้อคลุมของสมาชิกศาสนจักรเทพโบราณสองคนพร้อมกับหลอดแก้วในอ้อมอกลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกัน สมาชิกศาสนจักรเทพโบราณคนสุดท้ายเห็นภาพนั้น ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว เขายื่นมือคว้าในอากาศเช่นกัน หลอดแก้วทั้งสามที่กำลังลอยตรงไปหาไป๋หลี่พั่งพั่งจึงแขวนค้างอยู่กลางอากาศหลอดแก้วทั้งสามสั่นไหวไม่หยุด ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นสองข้างกำลังแย่งชิงกันอยู่!ไป๋หลี่พั่งพั่งอุทานเบาๆ สีหน้าแสดงความประหลาดใจเล็กน้อยฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!มีดผ่าตัดสีดำสามเล่มแทงทะลุหลอดแก้วอย่างแม่นยำ ของเหลวสีแดงอ่อนไหลหลั่งลงมาจากกลางอากาศ ก่อนที่จะสัมผัสผิวน้ำ มันก็กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งจำนวนมากอันชิงอวี๋ที่แบกโลงศพสีดำอยู่ โบกมือแผ่วเบา เกล็ดน้ำแข็งสีเลือดที่ลอยอยู่บนผิวน้ำก็ลอยมาตรงหน้าเขา ถูกบีบอัดเป็นลูกหิมะสีแดงขนาดเท่ากำปั้น ตกลงบนฝ่ามือขาวซีดอย่างมั่นคงอันชิงอวี๋นำลูกหิมะนี้มาแตะที่ริมฝีปาก กัดกินมันอย่างไร้อารมณ์ เกล็ดน้ำแข็งสีเลือดถูกบดขยี้อย่างรุนแรงก่อนจะถูกกลืนลงท้องภาพนี้ทำให้สมาชิกศาสนจักรเทพโบราณทั้งสามคนเบิกตากว้างเครื่องมือที่ใช้ปนเปื้อนไป๋เจ๋อหายไปแล้ว……และหาย
