จากเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน มองไปยังสมาชิกทั้งห้าคนของหน่วย 007 ที่ถูกมัดรวมกันอย่างแน่นหนา สีหน้าดูซับซ้อน“ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ใช่คนเลวจริงๆ……”“อือ อือ อือ……”อันชิงอวี๋ดึงเทปที่ปิดปากของหนึ่งในนั้นออกอย่างเงียบๆเพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายส่งเสียงดัง รบกวนการสนทนาระหว่างเขากับหลินชีเยี่ย เขาจึงทำมาตรการห้ามพูดอย่างง่ายๆ……ถึงแม้ว่าการกระทำนี้จะทำให้เขาดูเหมือนคนเลวก็ตาม“ไปตายซะ ศาสนจักรเทพโบราณ! วันนี้ถึงพวกเราจะตาย! แกก็อย่าหวังว่าจะได้ข้อมูลอะไรจากพวกเราเลย!”ชายร่างใหญ่ตะโกนอย่างแข็งกร้าวอันชิงอวี๋เห็นดังนั้น จึงถอนหายใจอย่างจนปัญญา“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าโทษผมนะ……เดี๋ยวอาจจะปวดหัวนิดหน่อย พยายามอดทนหน่อยแล้วกัน”ในดวงตาของอันชิงอวี๋ เปล่งประกายสีม่วงประหลาดขึ้นมา เขายื่นมือออกไป กดลงบนศีรษะของชายร่างใหญ่ ในชั่วขณะถัดมา สีหน้าดุร้ายค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเหม่อลอยเขากำลังใช้พลังอ่านความทรงจำของอีกฝ่ายไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ อันชิงอวี๋ก็ลืมตาขึ้น ประกายสีม่วงจางหายไปราวกับคลื่นน้ำ…“แย่แล้ว……” เขาพึมพำ
