จำของหลินชีเยี่ยเกี่ยวกับเมืองหวยไห่ เมืองที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ตรงหน้านี้มีขนาดประมาณสองในสามของเมืองหวยไห่จริงๆ และในแสงเหนือสีฟ้าอ่อนนั้น แม่น้ำที่ไหลเชี่ยวกรากไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ไหลผ่านย่านที่คึกคักที่สุดของเมืองหวยไห่ ตามลำน้ำกว้างราวกับผ้าไหม ก่อนจะหายไปในแสงเหนืออีกด้านหนึ่งแม่น้ำหวงผู่นี่เป็นส่วนเดียวที่หลินชีเยี่ยเห็นจนถึงตอนนี้ที่ตรงกับความทรงจำเกี่ยวกับเมืองหวยไห่หลินชีเยี่ยยืนอยู่บนหลังคา ดวงตาทั้งสองสะท้อนภาพเมืองหวยไห่ที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ทั้งเมือง มือข้างหนึ่งลูบคางราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง“น่าจะยังมีเวลาพอ……เตรียมตัวล่วงหน้าสักหน่อยดีกว่า”หลินชีเยี่ยดูเวลา แล้วเดินกลับลงมาที่ถนน ยื่นมือตบไหล่ชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังจะขึ้นขี่จักรยาน“พี่ชาย ขอยืมจักรยานคุณหน่อยได้ไหม?” ชายหนุ่มหันกลับมา มองดูหลินชีเยี่ยด้วยสีหน้าประหลาด ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวง “คุณเป็นใคร?”หลินชีเยี่ยโบกมือเรียกเขา ทำท่าให้เขาเอาหูเข้ามาใกล้ๆชายหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเอาหัวเข้ามาใกล้ ทันใดนั้น เสียงเพลงแผ่วเบาก็ดังมาจากข้างหู“กังหันลมหมุนเอี๊ยดอ๊าดๆ”ชายหนุ่มชะงัก ดวงตาเบิกกว้างอย่างรวดเร็ว ทั้งร่างยืนนิ่งอยู่กับที่ ราวกับรูปปั้นที่ไม่ขยับเขยื้อนกริ๊งๆ!หลินชีเยี่ยขึ้นขี่จักรยานอย่างเป็นธรรมชาติ เตะขาตั้งออก แล้วปั่นออกไปตามถนนอย่างช้าๆช่วงเวลานี้เป็นช่วงเร่งด่วนที่คนงานโรงงานกำลังกลับบ้าน
