บนถนนเต็มไปด้วยจักรยานที่แน่นขนัด เคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่ช้า โดยทั่วไป มีเพียงร่างหนึ่งที่เคลื่อนผ่านกระแสจักรยานได้อย่างง่ายดายราวกับวิญญาณ ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า เมื่อล้อจักรยานคันนี้หมุ่นผ่านพื้น ความมืดของราตรีก็ซึมเข้าไปในพื้นถนนเบื้องล่างราวกับหมึกแล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอยหลินชีเยี่ยอาศัยการจดจำผังเมืองคร่าวๆ ในสมอง เคลื่อนที่ไปมาระหว่างถนนกับถนน ล้อที่กลิ้งไปบนพื้นดินเหมือนปากกาสีดำ ค่อยๆ วาดลวดลายที่ซับซ้อนและใหญ่โตบางอย่างในเมืองที่วุ่นวายนี้…อีกด้านหนึ่งอันชิงอวี๋แบกโลงศพสีดำ มีวิทยุห้อยอยู่ที่เอว ยืนนิ่งอยู่หน้าตึกสำนักงานใหม่เอี่ยมหลังหนึ่งไม่ว่าจะยุคสมัยไหน การแบกโลงศพเดินไปตามถนนย่อมเป็นเรื่องที่ดึงดูดสายตาผู้คนอย่างมาก แต่เมื่ออันชิงอวี๋ยืนอยู่ตรงนี้ ผู้คนที่เดินผ่านไปมากลับไม่มองเขาแม้แต่แวบเดียว ราวกับว่าในสายตาของพวกเขา อันชิงอวี๋ไม่มีตัวตนอยู่เลย[ที่นี่ดูคุ้นตาแปลกๆ นะ] เสียงของเจียงเอ่อร์ดังออกมาจากวิทยุอันชิงอวี๋ดันแว่นพลางกล่าวว่า “ที่นี่คือที่ตั้งของหน่วย 007 ประจำเมืองหวยไห่ ถ้าพูดว่าเมืองหนึ่งกำลังจะเกิดภัยพิบัติ คนที่มีโอกาสรู้ล่วงหน้าและเตรียมการป้องกันมากที่สุด ย่อมต้องเป็นหน่วยหน่วยพิทักษ์ราตรีในท้องที่ ตอนนี้เราไม่มีเบาะแสอะไรเลย จึงต้องเริ่มหาจุดเริ่มต้นจากที่นี่ก่อน”[อ๋อ เข้าใจแล้ว] เจียงเอ่อร์พลันเข้าใจ [แต่ว่า ถึงแม้อีกหลายสิบปีข้างหน้า จุดปฏิบัติ
