หลินชีเยี่ยราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “กระจกคุนหลุน?”การฉายภาพอดีตที่มีจิตสำนึกของตัวเอง นี่มันไม่ใช่กระจกคุนหลุนหรอกเหรอ?“ไม่เหมือนกันหรอก ฉันยังห่างไกลจากกระจกคุนหลุนมาก” หลี่เคิงเชียงส่ายหน้าซ้ำๆ “สาเหตุที่กระจกคุนหลุนสามารถทำให้ภาพในอดีตมีจิตสำนึกได้ เพราะมันสแกนความคิดของคนในกระจกอย่างสมบูรณ์ และสามารถจำลองตามความคิดและนิสัยของพวกเขาได้……ส่วนฉันน่ะ แค่ใช้จิตใต้สำนึกของฉันให้คนพวกนี้แสดงปฏิกิริยาเท่านั้น พูดง่ายๆ คือคนพวกนี้ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง แค่จิตใต้สำนึกของฉันควบคุมพวกเขาอยู่ พูดแบบนี้เข้าใจไหม?”“เข้าใจแล้ว” อันชิงอวี๋พยักหน้า“แต่ว่า ผนึกต้องห้ามของฉันมีจุดหนึ่งที่เหนือกว่ากระจกคุนหลุน” มุมปากของหลี่เคิงเชียงยกขึ้นเล็กน้อย “การกระทำและผลกระทบที่พวกนายได้รับในโลกที่สร้างขึ้นใหม่นี้ จะเชื่อมโยงกับโลกความเป็นจริง…ยกตัวอย่างเช่น ถ้านายก้าวขึ้นบันไดที่นี่ ในโลกจริงพวกนายก็จะทำท่าก้าวขึ้นบันไดด้วย และสามารถขึ้นไปได้จริงๆ แม้ว่าตรงหน้าจะไม่มีบันไดก็ตาม แน่นอนว่า ถ้าพวกนายได้รับบาดเจ็บที่นี่ ในโลกจริงก็จะบาดเจ็บด้วย ความตายก็เช่นกัน โลกนี้เป็นโลกจำลองที่สร้างขึ้นจากความทรงจำของฉัน……แต่ในขณะเดียวกัน มันก็มีอยู่จริง”คำอธิบายที่ต่อเนื่องทำให้เฉาเยวียนและคนอื่นๆ รู้สึกมึนงง เหมือนเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ“รายละเอียดพวกนายลองสัมผัสดูสักสองสามครั้งก็จะเข้าใจเอง”“พี่เชียง……แล้วพวกเราต้องทำอะ
