บทที่ 67ในชั้นเอก ผ่านไปครึ่งเดือน ศิษย์ทั้ง 50 คนก็คุ้นเคยกันดีแล้ว อย่างน้อยก็สามารถเรียกชื่อกันและกันได้
“จื่อเซวียน คนของจวนขุนพลเทวะพวกเจ้านี่เก่งจริงๆ เห็นได้ชัดว่าเป็นศิษย์ใหม่ แต่กลับเหมา 10 อันดับแรกไปเกือบหมดแล้ว” จ้าวหลิงซวงที่นั่งอยู่บนพื้นหญ้ากล่าวกับเซียวจื่อเซวียนอย่างทอดถอนใจ
นางเป็นศิษย์เก่า ปีนี้อายุ 18 ปี อยู่ในวัยที่งดงามที่สุด แต่ในชั้นเอกกลับนับว่าเป็น “คนเก่า” ไปแล้ว ก่อนเปิดเรียนนางยังอยู่ใน 10 อันดับแรกของทำเนียบวิถียุทธ์ แต่ตอนนี้กลับถูกจัดอยู่นอกอันดับที่ 15 แล้ว
จะโทษใครได้ก็แต่ศิษย์ใหม่รุ่นนี้ที่ดุร้ายเกินไป เพียงแค่คนจากจวนขุนพลเทวะก็มีถึง 7 คนแล้ว นี่ยังไม่นับองค์ชายของราชวงศ์อีก 2 พระองค์ และยังมีทายาทของปรมาจารย์กับธิดาเจ้าเมืองอีก รวมกันแล้วมีถึง 13 คนที่ล้วนแต่มีเบื้องหลังที่น่าสะพรึงกลัว
ศิษย์เก่าอย่างพวกเขาฝึกฝนอย่างหนักมานานหลายปีถึงได้บรรลุถึงขอบเขตโคจรฟ้าขั้นบรรลุ แต่ศิษย์ใหม่เหล่านี้เพิ่งจะมาก็อยู่ในระดับเดียวกันหรือใกล้เคียงแล้ว อีกทั้งเคล็ดวิชาที่แต่ละคนฝึกฝนก็มีความแตกต่างกัน ทำให้พลังต่อสู้แตกต่างกันเกือบเท่าตัว พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้เลยแม้แต่น้อย
