ผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหันจากพนักพิงก็ทำให้เขาตกใจกระโดดขึ้นจากเก้าอี้ “ไฮเทคจริงๆ ไฮเทคมาก!”หลินชีเยี่ยพูดอย่างจนปัญญา “พี่เชียง พวกเราเตรียมพร้อมแล้ว วันนี้จะฝึกอะไรครับ?”หลี่เคิงเชียงกวาดตามองทุกคน “ตามฉันมา”……ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลี่เคิงเชียงก็พาพวกเขาเดินผ่านเส้นทางภูเขาที่ขรุขระ ในที่สุดก็หยุดลงหน้าหุบเขาที่กว้างใหญ่มากแทนที่จะเรียกว่าหุบเขา น่าจะเรียกว่าแอ่งกระทะขนาดเล็กที่ถูกล้อมรอบด้วยเทือกเขาจะดีกว่า พื้นที่ราบตรงกลางมีขนาดใหญ่อย่างน้อยครึ่งหนึ่งของเมืองระดับจังหวัด ทัศนียภาพกว้างไกลบวกกับฉากหลังของยอดเขาโดยรอบทำให้มนุษย์ดูเล็กราวกับมด“สถานที่กว้างขวางขนาดนี้ จะใช้ทำอะไรกันนะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งมองไปรอบๆ ถามคนข้างๆ เบาๆ“น่าจะเป็นการไล่ล่าบางอย่าง? หรือไม่ก็ฝึกสมรรถภาพร่างกาย?” หลินชีเยี่ยคิดสักครู่ “แต่ว่า ถึงระดับพวกเราแล้ว ไม่น่าจำเป็นต้องฝึกสมรรถภาพร่างกายอีกนะ……”สำหรับคนที่อยู่ต่ำกว่าขั้นชวน พลังจิตของพวกเขาค่อนข้างอ่อนแอ แม้จะใช้ผนึกต้องห้าม ก็ให้ผลที่จำกัดมาก ดังนั้นในการต่อสู้ประจำวัน สมรรถภาพร่างกายจะมีบทบาทสำคัญ และยิ่งระดับต่ำเท่าไหร่ ผลก็จะยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้นแต่สำหรับหลินชีเยี่ยแล้ว ไม่ต้องพูดถึงแค่หุบเขาเดียว แม้แต่จากฝั่งตะวันออกสุดไปถึงฝั่งตะวันตกสุดของเกาะนี้การเรียกใช้ [เมฆพลิกกาย] ก็ใช้เวลาแค่สิบวินาทีเท่านั้นท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของทุกคน หลี่
