เคิงเชียงค่อยๆ หยุดฝีเท้าลง“ทุกคน พร้อมกันหรือยัง?” เขาหันกลับไปมองทุกคน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม“พร้อมสำหรับ… อะไรครับ?”เป๊าะ!ไม่ทันที่หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ จะได้ถามอะไรเพิ่มเติม หลี่เคิงเชียงก็ดีดนิ้วเบาๆ ทันใดนั้นภาพรอบตัวของทุกคนก็เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว!พื้นดินที่เต็มไปด้วยวัชพืชใต้เท้าของทุกคนกลายเป็นถนนหินที่ขรุขระไม่เรียบ พื้นที่รกร้างสองข้างทางกลายเป็นอาคารบ้านเรือนที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ท้องฟ้าเปลี่ยนแปลง ภูเขาหายไป ทุกสิ่งรอบตัวกลายเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็ย้ายจากเกาะมาอยู่ใจกลางเขตเมืองกริ๊งๆๆ!!เสียงกระดิ่งจักรยานที่ดังขึ้นดึงความสนใจของหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ กลับมาจักรยานจำนวนมากแล่นไปมาบนถนน สิ่งที่เห็นเกือบทั้งหมดคือภาพของคนหนุ่มสาวในชุดสีฟ้าอมเขียว กำลังเข็นจักรยาน พวกเขาเดินออกมาจากโรงงานที่อยู่ไกลออกไปพร้อมกับพูดคุยหัวเราะกัน ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ ใต้ร่มเงาของต้นไม้เสียงประกาศจากวิทยุเก่า เสียงร้องขายของของพ่อค้าแม่ค้าข้างถนน เสียงหวูดรถไฟดังแว่วมาแต่ไกล……เสียงต่างๆ ดังเข้าหูผู้คนจากทุกทิศทางบนท้องถนนหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ยืนอยู่ริมถนน มองดูอาคารย้อนยุคที่เปลือยเปล่าโดยรอบ พวกเขาตกอยู่ในความสับสนอย่างยิ่ง……“แค่ก! แค่ก!”เสียงไอเบาๆ ดังมาจากข้างๆ เห็นหลี่เคิงเชียงสวมเสื้อฮาวายกับกางเกงขาบานกลมกลืนกับสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างสมบูรณ์
