บนท้องทะเลอันกว้างใหญ่ เรือยอชต์สุดหรูแล่นฝ่าคลื่น ทิ้งร่องรอยสีขาวยาวบนผิวน้ำ ส่งเสียงครางกระหึ่มดังไปไกลไป๋หลี่พั่งพั่งนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารบนดาดฟ้าชั้นบนสุดของเรือยอชต์ สวมแว่นกันแดด มือถือแก้วแชมเปญ สัมผัสสายลมทะเลที่พัดผ่าน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขสบายเฉาเยวียนจิ้มเนื้อวัวชิ้นหนึ่งเข้าปาก กวาดตามองทรงผมที่พลิ้วไหวตามสายลมของอีกฝ่าย “พั่งพั่ง ผมของนายเริ่มร่นอีกแล้วนะ”“พรวด แค่กๆๆ……”แชมเปญในมือของไป๋หลี่พั่งพั่งสั่นเล็กน้อย เกือบจะทำหกออกมา เขาจ้องเฉาเยวียนตาขวาง “นายไม่เข้าใจหรอกนี่คือสัญลักษณ์ของความเป็นผู้ใหญ่ต่างหาก!”เขาค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองไปยังผิวน้ำทะเลที่ส่องแสงระยิบระยับ“อีกอย่าง ผมร่นแล้วยังไง? ในเมื่อไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเศรษฐีหนุ่มที่ขับเรือยอชต์ด้วยมือเดียวได้หรอก”เฉาเยวียนเลิกคิ้วขึ้น “แล้วมอลลี่ล่ะ?”มือขวาที่กำลังแกว่งแก้วแชมเปญอยู่ พลันหยุดชะงัก“ฉันจำได้นะว่าแต่ก่อนความสัมพันธ์ของพวกนายดีมาก” เฉาเยวียนครุ่นคิดอย่างละเอียด “ตอนนั้นที่กว่างเซินพวกนายเกือบจะ……”ไป๋หลี่พั่งพั่งนึกถึงภาพรถประจำทางที่แล่นอยู่ในสายฝน และร่างบางในชุดกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อนอีกครั้งดวงตาฉายแววซับซ้อน เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดว่า“เรื่องในอดีต……ไม่พูดถึงจะดีกว่า”ดูเหมือนไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ต่อ ไป๋หลี่พั่งพั่งจึงลุกขึ้นนั่งทันที “เอ้อ แล้วชีเยี่ยล่ะ?”“เขาอยู่ที่คาราโอเกะชั้นล่
