ต็มพื้น ตรงกลางฟลอร์เต้นรำ ชายหญิงสิบกว่าคนสวมชุดสูทและกี่เพ้า กำลังโอบกอดกันโยกย้ายร่างกายไปตามจังหวะเพลงแจ๊สด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มเสียงเพลงแผ่วเบา การเต้นรำอ่อนช้อย เงาร่างคู่รักสวยงาม ทำให้ทุกคนตาลาย“นี่ นี่มัน……” เมื่อเห็นภาพที่เหลือเชื่อตรงหน้า เฉาเยวียนอึกอักอยู่นาน ก็ยังพูดอะไรไม่ออกสักคำบนเกาะที่ห่างไกลจากแผ่นดินใหญ่ ในหลุมหลบภัยที่ถูกทิ้งร้างไม่มีใครเปิดมาร้อยปี จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมีห้องบอลรูมเก่าแก่จากยุค 70-80?!ที่แปลกประหลาดที่สุดคือ ข้างในยังมีคนมากมายกำลังเต้นรำอยู่?!หากไม่ใช่เพราะทางลับด้านหลังยังคงส่งกลิ่นอับชื้นจางๆ ทุกคนเกือบจะคิดว่าตัวเองมาถึงเดอะบันด์เขตเมืองหวยไห่แล้ว“มีบางอย่างแปลกๆ” หลินชีเยี่ยกวาดตามองผู้คนตรงหน้า แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ที่นี่ มีอะไรไม่ชอบมาพากล!”
